DAN MONTGOMERY - GONE

 

We hadden het in deze kolommen al eerder over deze bijzondere gast, die in vroeger tijden zowel roadie als sidekick was van de hier ten huize zeer hoog ingeschatte Ben Vaughn. Op zijn nieuwe plaat doet hij uit de doeken dat zijn huwelijk gestrand is en laat hij ons meeproeven van de pijn, die zoiets veroorzaakt: je mag de uiteindelijke breuk, die er wellicht al een hele tijd zat aan te komen, dan wel als een soort bevrijding of verlossing ervaren, tegelijk kun je er niet onderuit dat een scheiding ook je eigen mislukking betekent. Immers: mensen, die elkaar ooit heel graag gezien hebben, moeten op een bepaald moment vaststellen, dat ‘het’ niet meer werkt en dat uit elkaar gaan dus de enige oplossing is, toch ervaren ze dat allebei hoe dan ook als een falen binnen het eigen functioneren.

Dat soort dingen doet Dan dus uit de doeken en hij doet dat op een nogal rauwe, verschroeiend harde manier: de dingen worden niet verbloemd, de eigen tekortkomingen worden niet onder de mat geveegd, maar tegelijk worden de tien nummers wel geschreven vanuit het standpunt van de ik-persoon, die (voor de zoveelste keer) moet vaststellen dat het alweer niet geworden is wat hij ervan verwacht had.

Deze plaat, hoezeer ze muzikaal ook aanspreekt, en hoe gevarieerd ze ook klinkt -van zoete country tot knoertharde rock, kruipt niet in je koude kleren. Ik heb alle respect en begrip voor de manier waarop Dan zijn break-up plaat uitgewerkt heeft, maar toch voel ik me als luisteraar een beetje onbehaaglijk: dit is namelijk het soort inkijk, dat ik niet echt wil. Dit is dermate confronterend, dat ik er een beetje ongemakkelijk van word. Men zegt dan wel dat slechts de meest pakkende ervaringen de kuiste emoties losweken, die nodig zijn om echt grote kunst te maken, maar dit soort eenzaamheid, deze leegte van het alleen achter blijven…je wenst het je ergste vijand niet toe.

Net omdat deze plaat precies daarom draait, is ze zo goed: Het Leven, of toch een deel van het mislukken dat aan Het Leven verbonden is, was de voedingsbodem voor deze tien songs, waarvan de titels eigenlijk l weinig aan de verbeelding overlaten; “Gone”, dat spreekt voor zich, “Look at Us Now”, al evenzeer net als “Desperation Row” of “What Am I Here For?” of “”A Little Tear”: het leven brengt niet altijd vrijheid en blijheid, maar houdt net zo goed verlies en rouw in zich, al is er ook hoop, zij het aarzelend, in “Gotta Go”: ik moet verder met dat Leven….

Dan Montgomery leverde alweer een heel mooie, zij het harde plaat af, in de beste Ben Vauhgn-traditie, al kan ik ze niet meteen aanbevelen aan mensen, die een beetje weifelend in hun relatie staan. Of misschien net wel…

(Dani Heyvaert)

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: DAN MONTGOMERY
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

 

Artiest info
Website