SOWETO SOUL - SOWETO SOUL

Als er in de Lage Landen al één muzikant rondloopt, van wie we ooit een eigen “Graceland” mochten verwachten, dan is het wel Joep Pelt: de man heeft duidelijk “iets” met Afrika. Dat weten we sinds zijn samenwerkingen met Afel Bocoum en Lobi Traoré en dat zullen we vanaf nu onmogelijk nog kunnen vergeten: nu is er immers “Soweto Soul!” een documentaire van filmmakers Bart Verhoeven en Jesse Bom, waarvan deze CD eigenlijk gewoon de soundtrack is.

Joep Pelt ging in de townships van Zuid-Afrika en meer bepaald Soweto, op zoek naar wat er vandaag leeft aan muziek. De aanzet daartoe, werd zeven jaar geleden al gegeven, toen Joep ginds een radiodocumentaire ging maken en er moest vaststellen dat de meeste oudere muzikale helden niet meer aan de bak geraakten en de jongeren bezig waren een plaats af te dwingen temidden van de almaar toenemende druk van de Amerikaanse rap, hiphop en R&B. Zoals dat zo vaak gaat, leven die generaties en genres lang elkaar heen en weet de ene nauwelijks of niet wat de andere aan het doen is of ooit betekend heeft.

Op Cooderiaanse wijze begaf Pelt, die behalve Afrika-liefhebber natuurlijk vooral een geweldige muzikant is, zich twee jaar geleden tussen de muzikanten, hij bracht ze bijeen, schreef nummers met hen en liet hen samen nummers bedenken en het resultaat van die werkzaamheden is er dus nu, in de vorm van eenCD, waarvan een deel van de opbrengst naar de Sekwati Primary School gaan, een lagere school in Soweto. De leerlingen van dat schooltje ontwierpen de hoes van de plaat en krijgen in ruil dus een deel van de opbrengst.

De plaat klinkt ronduit fantastisch, al was het maar omdat ze jong met oud samenbrengt en vooral omdat ze uitsluitend nieuwe nummers bevat en niet de zoveelste versie van de klassiekers, die we intussen allemaal kennen. De plaat bevat twaalf tracks, waarvan enkele, zoals de opener “Black Mamba”, met 24 seconden wel erg kort uitvalt. Dat kun je dus eerder een snippet uit de filmsoundtrack noemen, en ook”Nonkola/Shikisha” van de Afrika Mama’s is meer een opwarmingsoefening dan een heuse song, iets wat eigenlijk ook geldt voor “Kwela”, al horen we daarin het formidabele pennywhistlespel van de stokoude Lemmy “Special” Mabaso, een mens waar je, na het bekijken van de documentaire, alleen maar diep je hoed voor kunt afnemen. De Afrika Mama’s, die ik al vermeldde, zijn eigenlijk de draaischijf van de plaat, al komen ook jongeren als hip hopper Gigi Lamayne aan bod, in de titelsong en de traditionele rapper Zuluboy onder meer in “afsluiter “Sabela” en Soul Brothers Hammondspeler Black Moses Ngwenya, die een heerlijke partij speelt op “Jive Makwela”.

Dit is, samengevat, een heerlijke, eerlijke plaat geworden, waarop Pelt zichzelf zo goed als weggecijferd heeft en de Afrikanen hun ding laat doen. Gelukkig zijn er nog mensen als Pelt, die durven ingaan tegen de stroom der algemeenheid. Die stroom, beheerst door de economie, zorgde er immers voor dat wij, blanken, ons apartheidssysteem ingevoerd hebben tot in de diepste scheuren en voegen van de muziekwereld van Zuidelijk Afrika: als die mensen iets wilden (laten) opnemen, moesten ze een verklaring tekenen, waarin ze meteen en voor de duur van vijftig jaar, alle rechten op hun muziek afstonden aan de producers en/of de platenmaatschappijen. Fraai is dat: ervoor zorgen dat artiesten niet eens iets verdienen aan hun eigen creaties en zelfs hun kinderen niet. In het beste geval ben je, na vijftig jaar, aan kleinkinderen toe en kunnen zij oogsten van wat jij zaaide, al blijft dan natuurlijk de vraag of jouw muziek van toen, nog iets waard zal zijn, wanneer je kleinkinderen kunnen oogsten.

Ik ben vast niet de enige, die dit al gezegd heeft, maar het kan niet vaak genoeg herhaald worden: dit soort praktijken is ondermeer schandelijk en het siert Pelt dan ook dat hij aan wat goedmaking doet. Dat zulks dan ook nog een heel fijne, ultra dansbare plaat en bekijkenswaardige film oplevert, is mooi meegenomen.

Dani Heyvaert

Artiest info
Website  
 

label : Joep Pelt
distr.: Xango

video