ANGSTRÖM - THE ECHOES OF MY MOURNFUL SONG

Jongens toch, wat is het soms moeilijk het luiste etiketje te vinden voor de muziek, die je van enige commentaar mag voorzien. Neem nu deze Angström -u herinnert zich vast die naam nog wel uit de lessen natuurkunde-, een duo, dat gevormd wordt uit mensen met een nogal verschillende achtergrond. Hij, Tom Moons, alias Thomas Moon, is redelijk bekend als producer en als DJ uit de elektronicabranche. Zij, Gudrun Roos,is jazzdame/chansonnière met een passie voor Gréco en Piaf, maar durft ook al eens in de huid van Madonna kruipen of zich in de ska- en Balkanritmes smijten met Café Con Leche.

Heel vanzelfsprekend dat beide muzikanten elkaar vonden, lijkt het niet geweest te zijn maar het gebeurde toch en ze sloten zich een tijdje vrijwillig op in zijn thuisstudio om er te experimenteren met zijn knoppen en haar stem. Het resultaat van die werkzaamheden is er nu en het is, naar mijn bescheiden mening, nogal indrukwekkend.

De beats van de één en de stem van de ander…dat werkt, zoals opener “Inhale” al meteen duidelijk maakt: de wat donkere, naar Massive Attack zwemende klanken vormen het perfecte decor voor Gudrun om er meteen te tonen waartoe haar stem in staat is. Koude electronica en onderkoelde stem zijn dan weer de ingrediënten van “Obsessed”, waarna de titelsong overneemt en een meer popgericht decor uittekent.

Daarna volgen het duo “Demon” en “Engel”, waarvan dat tweede een verrassende vertaling en bewerking is van Gorky’s “Engel Red Mij”. “Wake Up Call”, blijft dan weer een beetje te zeer op de vlakte en is me wat te vluchtig, maar dat (kleine) manco wordt ruimschoots goedgemaakt door “Freak”, een bijzonder knap nummer, waarin de jazzkant van de stem van Gudrun heel goed uit de verf komt in contrast met de elektronische loopjes en het rammelende ritme. Fijne song, voorwaar!

Van het afsluitende kwartet onthoud ik vooral de fijne intro en de smachtend-zuchtende achtergrondstem van “Lonely Road”, de knappe opbouw van “Pills”, een lang nummer dat eigenlijk in twee gelijkwaardige delen uiteenvalt en dat ronduit mikt op de clubs, en afsluiter “In Silence”, waar co-producer Kris Doms hele mooie Spaanse gitaarklanken aan toevoegt, terwijl Gudrun haar tekst neerlegt met de niet mis te verstane uitnodiging “let’s make love in silence”.

Dat is het orgelpunt van een plaat die misschien nog niet perfect is, maar die wel aangeeft dat we er met Angström een beloftevol duo bij hebben. Volgende keer misschien nog iets meer lef vertonen, af en toe iemand anders ik denk aan een Steven De Bruijn of een Niels Van Heertum- in het “labo” binnenlaten en het knusse van de schulp al eens durven te verlaten…Maar: u hoort mij niet klagen, allerminst !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video