ROHEY - A MILLION THINGS

Het is weer eens zover: de immens boeiende Noorse jazz-scene slaat weer toe en opnieuw is het Conservatorium van Trondheim de plaats van waaruit deze nieuwe band opduikt. Zangeres Rohey Taalah mag dan het gezicht, de naamgeefster en de stem van het kwartet zijn, dit is vooral heel erg nadrukkelijk een groép en zo presenteren ze zich ook: toetsenist Ivan Blomqvist schrijft zowat alle muziek en drie kwart van de teksten, zangeres Rohey levert het overige kwart en ritmetandem Kristian B. Jacobsen (bas) en Henrik Ledeen (drums) zorgen voor een erg solide ruggengraat voor de twaalf songs, die je in het grensgebied tussen de jazz en de nu-soul kunt situeren.

De lichtjes hese stem van Rohey ademt soul uit, op een wijze die je meteen met Erikah Badu associeert: ze dwingt je te luisteren, is wendbaar genoeg om veel variatie in de voordracht te kunnen leggen en aantrekkelijk genoeg om niet te hoeven vervallen in allerlei trucjes: de stem zegt wat ze moet zeggen en de piano van Blomqvist vult aan en valt in, waar nodig.

Als je op de binnenhoes van de plaat de omgeving bekijkt, waar deze plaat opgenomen is, begrijp je haast vanzelf waarom de plaat klinkt, zoals ze klinkt: het Noorse eiland Giske lijkt een sprookjesachtige omgeving te zijn, waar je, als het in de studio te knus of gewoon te warm wordt, makkelijk de nodige frisse lucht kan scheppen en de energie kwijt kunt, die je niet in de muziek kunt stoppen, omdat ze anders te gejaagd zou gaan klinken.

Wat nu op de plaat terecht kwam, is een stel knappe songs, waar je kunt aan horen dat hier een heuse groep aan het werk geweest is: er is inbreng van iedereen, de zang doneert niet, de ritmetandem wordt niet weggemoffeld en vooral: er wordt op geen enkel moment moeilijk gedaan. Dat maakt dat de nummers erg goed in het oor liggen, zonder melig te worden. De band wil niet per se laten horen wat ze technisch allemaal aankunnen -al kunnen ze duidelijk behoorlijk veel-, maar de muziek, de wat stadse toon, die duidelijk als tegengewicht voor de puur-natuur omgeving dient, de nooit te complexe en toch redelijk uitgewerkte ritmepatronen…het zijn allemaal elementen, die deel uitmaken van een bijzonder prettige rekensom. Als je alles bijeen optelt, krijg je een intrigerende, boeiende, straf gezongen plaat, waarop de arrangementen ten dienste staan van de song en waarop je kunt horen dat de vier muzikanten elkaar volop de schijnwerpers gunnen. Dat luistert een veertigtal minuten bijzonder aangenaam weg en het lijkt mij een bijzonder aangename ervaring te zijn om dit viertal ergens live aan het werk te kunnen zien. Daartoe moet u maar eens een paar Youtubefilmpjes opsnorren, waarop je kunt zien wat voor een krachtige podiumpersoonlijkheid Rohey blijkt te zijn.

Het heeft weinig zin hier songtitels te vermelden, al kan ik niet om “Is That All There Is?” en “Responsibilities” heen: dat zijn voor mij de twee tracks, die je moét gehoord hebben om een echte impressie op te doen van wat deze band te bieden heeft. U kunt me natuurlijk ook gewoon op mijn woord geloven. Of het advies van Jamie Cullum volgen: die kwam intussen volop uit de kast en toonde zich een echte fan van dit uiterst interessante kwartet?

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Jazzland Recordings
distr.: PIAS

video