HENKE WERMELIN - ACCOLADES

Ik betrapte mezelf erop, dat ik, bij de eerste beluistering, die ik deze “Accolades” gaf, bij mezelf zat te denken dat je dit soort muziek niet meteen uit Zweden verwacht. Gelukkig was er mijn autocorrectie, die al na enkele seconden die gedachte verwierp als “volkomen dwaas en van elke grond verstoken”. Immers, muziek kent allang geen grenzen meer en niemand bij ons kijkt er nog van op, als een Belgische of Nederlandse band met een plaat komt aanzetten, die overduidelijk in de muziek van over de Grote Plas geworteld is. Waarom dan ook niet uit Zweden?

Ik heb het mezelf intussen vergeven, maar het was toch behoorlijk confronterend te moeten vaststellen dat ik, die mezelf toch bij de meer breeddenkende twintig percent van de muziekliefhebbers rekende, die score misschien toch maar eens moet herzien. Een plaat als deze “Accolades”, de tweede -bij mijn weten toch, van Henke Wermelin, een bijzonder baardige kerel uit Göteborg, zal me daar zeker bij helpen. Immers: Henke bewijst op deze plaat dat hij inderdaad goed naar de grote Amerikanen geluisterd heeft, maar dat hij zijn eigen manier gevonden heeft om deze muziek tot de zijne te maken en ze te vertalen naar zijn omgeving.

Twee van de dertien tracks van de plaat, “Gå” en “41” worden in het Zweeds gezongen, de elf overige tracks hebben Engelse teksten die handelen over de dingen van Het Leven van De Mens: angst voor het onbekende, verlangen naar een thuis, twijfel, aarzeling, falen…en toch telkens weer opstaan en doorgaan. De kern van de boodschap van Henke, die de plaat bijenschreef in een periode waarin hij voor de derde keer vader werd én waarin ongeveer op datzelfde moment één van zijn beste vrienden besliste uit het leven te stappen, is er steevast een van hoop, en daarin kan ik me, in een wereld, die vandaag vooral op cynisme en sarcasme schijnt te draaien, heel goed terugvinden.

Het was wel een beetje wennen aan de stem van Henke: bij een kerel van die omvang, verwacht je een zware bromstem, maar dat draait hier enigszins anders uit: bij momenten klinkt ’s mans stem zelfs bijna vrouwelijk, op een manier die wijlen John Lennon niet vreemd was, maar, eens je daaraan gewoon raakt, beluister je een plaat, die bulkt van de fijne songs, zij het dat de thema’s waarover gezongen wordt, zoals al gezegd niet altijd van het vrolijk makende type zijn. Neem nu “Civilised Treason”…dat geschreven werd naar aanleiding van een serie groepsverkrachtingen, die in Zweden aan het licht kwamen en waarvan de daders ofwel vrijgesproken werden, ofwel wegkwamen met onverwacht lichte straffen. Dat zoiets vandaag nog kan in een land als Zweden, stoorde Henke duidelijk en hij schreef er dus een duidelijk politiek geïnspireerde song over, waarin hij de daders schrijft als wezens uit het Stenen Tijdperk.

Niet alles in de teksten van Henke is dus rozengeur en maneschijn, maar om geloofwaardig te zijn màg dat ook niet: de wereld zit namelijk niet ineen, zoals je wel eens zou dromen of wensen, maat siert Henke, dat hij toch oog blijft hebben voor de hoop die er, ondanks alle onheilsberichten, toch altijd is en zal blijven. Het op seventiesrock drijvende “If You Had a Heart” en het van een fijne trompetlijn voorziene “All Over Town Tonight”, waarop de Australische Abbie Caldwell voor mooie duetzang zorgt, zijn twee van die songs en ze springen er eigenlijk niet meteen bovenuit, aangezien de hele plaat lang -een klein uur, trouwens- op een heel hoog niveau gemusiceerd en gezongen wordt. Alles bij elkaar is dit een heel knappe plaat van iemand, die ik nu pas ontdek, maar wiens naam ik niet snel zal vergeten.

(Dani Heyvaert)

 

10 cd's te winnen!

Wil je daar kans op maken, dan mail je ons gewoon even:
je naam, je adres en de vermelding
: HENKE WERMELIN
Binnen een aantal weken wordt uit alle inzendingen de gelukkigen getrokken.
Wij hopen dat u massaal Rootstime - hier - zult mailen
De winnaars worden per mail verwittigd.

Artiest info
Website  
 

video