DANS LES ARBRES - PHOSPHORESCENCE

“Abstracte muziek”, zo u wil, al zeggen de gegevens die mee op de CD geschreven zijn, dat de muziek van Dans Les Arbres “jazz” zou zijn. Dat is het zeker niet, maar het geeft wel de beperkingen aan van ons hele etiketteringssysteem: als het wat ongewoon klinkt, en we weten niet meteen waar we het moeten klasseren, dan noemen we het gewoon “jazz”. Soit…ik ben allicht niet diegene, die dat soort dingen de wereld uit zal helpen.

De groep bestaat uit één Franse klarinettist, Xavier Charles en drie Noorse muzikanten, die al flink door de wol geverfd zijn;Ivar Grydeland (gitaar en samples), Christian Wallumrød (toetsen) en Ingar Zach (percussie) en ze zijn met deze plaat aan hun derde outing toe. De vorige twee platen werden op ECM uitgebracht, het label dat aan het eind van de vorige eeuw zowat alles uitbracht, dat enigszins buiten de lijntjes durfde te kleuren, maar gaandeweg toch ook onder de commercialisering ging lijden en uiteindelijk ook een vorm van mainstream werd. Dat zie ik met het Noorse Hubro-label niet zo direct gebeuren: zij zijn immers de uitlaatklep voor een bijzonder levendige en boeiende Scandinavische scene, waarin de improvisatiemuziek een prominente plaats inneemt.

Deze CD is slechts 34 minuten lang, eigenlijk de speelduur van een redelijk korte ouderwetse LP en de schikking van de nummers wijst ook in die richting: op track 1 en 3 heb je twee nummers van een kleine vier minuten, op 2 en 4 respectievelijk 11 en 15 minuten. Wat zegt dat echter over de muziek op deze plaat? Compleet niks, maar dat doet niet terzake. Wat je hier te horen krijgt, is het resultaat van de zoektocht naar het antwoord op de vraag: “wanneer wordt geluid muziek?”Dat antwoord kan soms bijzonder eenvoudig zijn en luidt dan: geluid wordt muziek, wanneer melodie en ritme het resultaat zijn, en voor zover dit bij de luisteraar een aangename gewaarwording teweeg brengt.

Het minder eenvoudige antwoord, vind je in de muziek op deze plaat: grenzen van de tolerantie worden afgetast, er zijn duidelijk geen of nauwelijks beperkingen en de band gaat op zoek naar een heel apart soort orde in de chaos. Dit is, met andere woorden, geen spul voor beginnersoren, maar het vergt een serieuze inspanning van de luisteraar: quasi nergens hoor je een notenreeks waar je vertrouwd mee bent, de klanken, die aan de (prepared) piano ontlokt worden, lijken op het eerste gehoor geschikt om gebruikt te worden als filmmuziek, en wie kickt op strofe/refrein/strofe/break/strofe/refrein-stukjes, die zal het hier bijzonder moeilijk mee hebben. Wie echter echt wil luisteren, ontdekt een heel universum, dat, ver weg van de hedendaagse geïmproviseerde kamermuziek, leidt naar een lichtjes ongemakkelijk makende versie van ambient, gebaseerd op het samenbrengen van geluiden, wars van alle regels en conventies. Bijzonder boeiend, maar wel slechts geschikt voor geoefende oren!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Hubro
distr.: PIAS

video