CHRISTIAN SANDS - REACH

Pianist Christian Sands (1989) zette zijn eerste muzikale stappen al op 4-jarige leeftijd, geboren en getogen in New Haven Connecticut studeerde hij af aan de Manhattan School of Music, zijn mentor was pianist Billy Taylor. Na zijn studie trad hij toe tot de groep Inside Straight, één van de vele vehikels van bassist Christian McBride, die een soort van guardian angel bleef voor Sands. Hij heeft al 5 cd’s onder zijn eigen naam opgenomen en als sideman bij Bobby Sanabria, Ulysses Owens en Christian McBride, dit is zijn debuut bij MackAvenue Rec., een jazzlabel dat steeds meer aan de weg begint te timmeren mede door de bijdrage van meesterbassist, componist en producer McBride. Het label grossiert in de talenten, Christian Sands is er één van en niet de minste, hij won al 5 Grammy nominees.

De titel “Reach” van de cd werkt twee kanten op, het publiek, de luisteraar moet de muziek kunnen bereiken, ze moeten iets van hun gading vinden, maar datzelfde geldt voor de muzikant hij moet er ook voor zorgen dat hij zijn publiek bereikt en dan niet in de zin van populisme het naar de zin maken, maar zowel de geoefende jazzluisteraar bereiken als wel de nieuwe geïnteresseerden. Wat mij betreft is hij daar wonderwel in geslaagd , zijn composities zijn uitdagend en mede door het hoogstaande technische en muzikale spel van deze groep is het beluisteren een waar genoegen. De kern wordt gevormd door het trio Christian Sands (pno), Yasushi Nakamura (staande bas) en Marcus Baylor (drs).

Op 3 nummers krijgen ze gezelschap van Marcus Strickland (ts, basclt)en op 3 andere nummers is er de gitaar van Gilad Hekselman, Cristian Rivera (perc.) is aanwezig in “iOyeme!”en ChristianMcBride heeft een bassolo in “Use me”en is tevens verantwoordelijk voor de productie. Het klassiek getinte “Armando’s song” vormt een verwijzing naar Sands’grote held Chick Corea, in ieder geval naar diens “Armando’s rhumba”.In “Pointing west” geeft de tenorsax van Strickland een extra impuls aan het strakke geluid van het trio, tenor en piano vormen hier een perfect duo vol verrassende wendingen, een genot om te horen. In het spacy “Freefall”is er sprake van elektronische effecten en speelt Strickland zowel tenor als basclarinet, alles tezamen waant men zich bij tijd en wijlen aan boord van de USS Enterprise.”iÓyeme”brengt ons in Latijns Amerikaanse sferen, mede door de percussie van Rivera.”Bud’s tune”is natuurlijk een ode aan bop pianist Bud Powell.

Gitarist Hekselman maakt zijn entree in “Reaching for the sun”, alweer Zuid Amerikaans getint met vloeiend gloedvol spel van Hekselman. “Use me” van Bill Withers behoudt zijn soulvolle karakter en heeft behalve heftig gitaarwerk ook een bluesy gestreken baspartij van Christian McBride,een reïncarnatie van Willie Dixon en Ray Bryant ! “Gangstalude” brengt het heden weer terug middels hip hop ritmes en heavy gitaarlicks. De afsluiter is een vreemde eend in de bijt,”Somewhere out there”, geschreven door James Horner, Barry Mann en Cynthia Weill, stamt uit de tekenfilm “An American Tail” waarin het werd vertolkt door Linda Ronstadt en James Ingram. Het mierzoete karakter is hier gelukkig afwezig, er blijft een mooie aangrijpende melodie.

Jan van Leersum.

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : Mack Avenue
Dirt. : New Art Int.

video