HANNE - HANNE (EP)

In kringen waar de beter muziek-van-bij-ons geapprecieerd wordt, is de Ekerse Hanne Peetermans al een paar jaar geen onbekende meer: ze zingt bij de Kempense ska-band Bottle of Moonshine en heeft daar een flinke livereputatie mee opgebouwd. Daarnaast studeerde ze zang aan het Conservatorium, was ze te horen bij de Antwerpse rapper Agi-State en debuteert ze nu dus, onder eigen naam met een drie-track ep’tje, waarvan alleen al het artwork van erg veel goeie smaakt getuigt. Als je tegenwoordig wil debuteren, uit de Antwerpse regio komt en een goeie studio wil voor je opnames, dan kom je als vanzelf bij Sputnik terecht, de studio van Joeri “Joes” Brands van The LVE, die de ep ook mee producete.

Drie nummers dus, die drie facetten van de zangeres Hanne illustreren. Opener “Don’t Go” doet meteen denken aan de debuutplaat van de geweldige Gentse Sarah Ferri: een glasheldere, licht jazzy getinte stem, begeleid door een gedoseerd gitaartje (van Willem Malfliet of Vitja Pauwels, dat kon ik niet uitmaken) waarna stilletjes en zoetjes bas en drums (respectievelijk Gerben Brys en Olivier Penu) invallen en vooral die laatste heerlijke, klaterende riedeltjes produceert, waar Hanne, vocaal lenig als een kat, volop tegenaan kan klauwen en krioelen, waarna een bassolo volgt om de nightclubsfeer van net na de wissel van vorige eeuw nog wat meer te illustreren en meteen een handtekening op je trommelvlies achter te laten, waar je later, als je heel oud geworden zal zijn, met plezier zal naar teruggrijpen.

Ik mag hopen dat onze hoofdkaas ooit deze ep te horen krijgt, want de tweede song lijkt wel helemaal aan hem opgedragen: “Freddy” heet-ie en hij drijft op een heel leuk handclapritme, dat het perfecte raamwerk levert voor de stem van Hanne en stilaan uitgebreid wordt tot een heel knappe song, waarin een haast klassieke “ah-ahaah-ahaah”-breakje het nummer tot de groep der “onweerstaanbare nummers” opkrikt, ook al omwille van de mild ironische ondertoon in de lyrics en de ronduit rockende finale.

Afsluiter “Round & Round& opent met één stem van Hanne, waarna een tweede en derde stem er achteraan gemixt worden en een Leonard Cohen-gitaartje de plichtplegingen overneemt en al snel bijgesprongen wordt door geborstelde drumtikje en een fantastische baslijn. Ge-wel-di-ge song is dit en het enige jammerlijke aan dit plaatje is dan ook dat het slechts drie nummers bevat en nauwelijks dertien minuten duurt. We hebben hier immers te maken met een schitterende zangeres, die de grenzen tussen pop en jazz al huppelend in beide richtingen overschrijdt en die songs kan schrijven, die ze laat uitvoeren door goeie muzikanten in een fijne omgeving.

Kan een mens redelijkerwijs méér willen? Niet echt, maar een full-CD zou zeer welkom zijn, al moet Hanne daar vooral voldoende tijd voor nemen.

(Dani Heyvaert)

 



Artiest info
   
 

video