HOWARD SIMON - VISITORS

Het zal wel aan mij liggen, maar ik denk dat dit de eerste keer in mijn recente reviewerscarrière is, dat ik geen enkel Youtube-filmpje kon vinden om als illustratie mee te geven bij deze woorden en dat is maar net zoals het hoort voor deze CD.

Eerst even Howard Simon situeren, een man van ongeveer mijn leeftijd, zo denk ik, die al als tiener in de seventies van vorige eeuw door muziek gepassioneerd was, zoals wij allemaal. Hij begon toen al songs te schrijven, maar, zoals dat bij velen ging, toen, kwamen op een bepaald moment studies, werk, en gezin voor langere tijd op de eerste plaats. Zo komt het dat het uiteindelijke debuut van deze kerel die, na een eindeloze reeks verhuizingen in San Francisco belandde, er pas drie jaar geleden kwam, al had de muziek toen alweer sinds een tiental jaar een meer prominente plaats in ’s mans leven ingenomen.

Vandaag is er dus de tweede CD en die kun je vrij makkelijk positioneren: dit is muziek van een singer-songwriter, in de stijl van bv. James Taylor of Al Stewart, met heel af en toe een uitstapje in de soulrichting, zoals Van Morrison dat wel eens doet en met bijzonder veel gevoel voor melodie en arrangement, zoals we dat bij alledrie de al genoemde heren, maar meer nog bij Paul Simon te horen krijgen.

Met haar 64 minuten en veertien songs -12 zelfgeschreven en covers van Dylan’s “Tomorrow Is a Long Time” en “Sweet Little Mystery” van wijlen John Martyn en dat zijn twee nummers, die hun deugdelijkheid al decennialang bewezen hebben en waar Howard weliswaar niet veel aan toevoegt -al was het maar omdat zijn stem in het geheel niet lijkt op die van Dylan, noch zijn gitaarspel in de buurt komt van dat van Martyn, wat uiteraard geen schande is-, maar tegelijk degelijke lezingen van brengt.

De eigen songs werden lang niet allemaal in dezelfde periode geschreven: opener “Albion”, een poging om Bylan’s manier van songschrijven op “John Wesley Harding” toe te passen, met beeldrijke taal en Bijbelse verwijzingen, en het daarop volgende “In Her Name”, zijn van heel recente datum, 2015/16. Die laatst genoemde song is eigenlijk een poging om op de wijze van Cohen, een lied te schrijven over de naam van een vriendin, naam die in heel veel verschillende talen verschillende dingen blijkt te betekenen en dan vrijuit te associëren over de persoon achter die naam, zonder dat die echter bij naam genoemd wordt. Fraaie song, gedragen door een leuke pianoriedel van Libby McLaren.

De kern van “The Devil Every Day” werd al 35 jaar geleden uitgewerkt, maar de song werd uiteindelijk pas van een rockarrangement voorzien en volledig afgewerkt voor deze plaat, eind 2015. Als u dit nummer hoort, begrijpt u vast meteen waarom ik de naam van Al Stewart liet vallen… Het lange “Where You Are” is een poging om de Springsteen-feel van “The River” te benaderen, terwijl het recente “Visitors” er kwam bij het overlijden van Howard’s schoonvader en eigenlijk gemaakt werd om de nabestaanden te troosten.

“Let it Rise”, “Sweet Words in History” en “Normal Life” dateren van de vroege jaren ’80, toen Howard respectievelijk in Jerusalem en Berkeley woonde en die nu pas uitgewerkt konden worden, omdat voor het ene de juiste duetstem ontbrak en voor het andere de juiste gitarist.

Met “Antonia” probeerde Simon een song over zijn eigen “femme fatale” te schrijven, zoals Richard Thompson dat ooit deed met “Valerie”. Dat is een verdomd waagstuk, want Thompson is natuurlijk een van de allergrootste gitaristen ooit en daarenboven een bijzonder straffe songwriter, maar goed: mede dankzij de erg leuke blazers en dito backing vocals wordt ook deze opdracht tot een goed einde gebracht.

Resultaat is een heel fijne, relaxte plaat van iemand, die het goed fatsoen gehad heeft om te wachten met het uitbrengen van zijn songs, tot die er klaar voor waren. Ik denk dat er ook aan deze kant van de plas belangstelling moet kunnen gewekt worden voor tijdloze muziek als deze, die, zo blijkt, decennia en generaties kan overstijgen, omdat er thema’s aangesneden worden, die van alle tijden zijn. Fijne ontdekking dus!

(Dani Heyvaert)

“Think James Taylor, Van Morrison, Al Stewart and Paul Simon. Blend the singing and songwriting skills of these four top performers and you will get the music and the sound that Howard Simon is presenting on his second album ‘Visitors’. It is a collection of timeless, personal, excellent and relaxing sixties style folk songs that are inspired on events and persons from his own life that is lived in San Francisco.” – www.rootstime.be


Artiest info
Website  
 

CD Baby