ERLAND DAHLEN - CLOCKS

Als er binnen de Noorse muziek al één man is, die nauwelijks nog voorstelling behoeft, dan is het wel percussionist Erland Dahlen. “Percussionist” is eigenlijk een understatement, te oordelen naar de ongelooflijke variatie aan instrumenten, die hij deze -zijn derde- soloplaat gebruikt.

Ik leg uit: de man behoeft geen voorstelling, aangezien hij jarenlang drummer was van Madrugada en daarnaast op een driehonderdtal platen van anderen meespeelde. Hij is een multi-instrumentalist, aangezien hij op deze plaat, als ik dat goed optel, niet minder dan 24 instrumenten gebruik, het ene al wat “klassieker” dan het andere en gaande van allerlei klokken en bellen, over mellotron, gitaar, zingende zaag en een nauwelijks te overzien arsenaal aan trommels en cymbalen.

Dat deze plaat pas zijn derde soloproject is, hoeft niet te verbazen, als je bekijkt op welke platen van anderen hij allemaal meespeelt en welke concertagenda hij afwerkt. Het filmpje bij deze regels laat hem zien in concert met de geweldige Ellen Andrea Wang, over wiens jongste CD we het hier recent nog hadden. Erland maakt een doorgedreven vorm van “ambient” muziek en op deze plaat doet hij dat in zes relatief lange stukken, die samen op iets minder dan veertig minuten afklokken.

Ambient muziek werd zo gedoopt, omdat de makers ervan tot doel hadden muziek te schrijven, die tot doel hadden zodanig opgebouwd te zijn, dat de luisteraar er rustig uit en weer in kon stappen, zonder dat hij het gevoel had tijdens zijn afwezigheid iets gemist te hebben en dat is bij deze plaat zeer zeker het geval: de soundscapes -want dat zijn het uiteindelijk- zijn allemaal vrij gelijkmatig van opbouw en kennen allesbehalve het klassieke strofe-refrein-strofe-refrein verloop, waarmee we hier bij ons allemaal opgroeiden. Hier gaat het om aftasten van grenzen, om het samengaan van instrumenten, die op het eerste gezicht niks met elkaar te maken hebben. Beetje raar, misschien, maar het werkt wel en vooral: het toont ten overvloede aan welke grote muzikant Erland Dahlen is.

Ik omschreef de muziek ook als cinematic en ook dat is ze: je ziet moeiteloos allerlei beelden voorbijkomen, die bij het horen van de nummers door je hersenen aan de klanken gekoppeld worden. Is dit dan muziek, die veel inspanning vraagt van de luisteraar? Eigenlijk niet: je moet dit gewoon op je laten afkomen en keer op keer zul je nieuwe aspecten ontdekken, nieuwe klankencombinaties horen, nieuwe klankkleuren ontwaren. Het kan aan mij liggen, maar ik ben geneigd dat straf te vinden: wie, door het gebruik van het geluid van knikkers op metalen platen, in combinatie met messen en vorken en nog meer van dat soort non-instrumenten, dit soort beelden can oproepen, die heeft iets, dat de meesten onder ons niet hebben: verbeelding. Combineer dat dan weer met oeverloos technisch meesterschap en je hebt de basisuitrusting waar Erland Dahlen kan over beschikken. Een mens zou voor minder stikjaloers worden. Heerlijke plaat is dit, die het succes van de vorige, gelauwerde “Blossom Bells” volkomen verklaren.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Hubro
distr.: PIAS

video