STEIN URHEIM - UTOPIAN TALES

Hoewel we in deze kolommen de jongste maanden heelwat aandacht besteed hebben aan de indrukwekkende Noorse avant-garde scene in het algemeen en aan het Hubro-label in het bijzonder, kwam slidegitarist Stein Urheim hier nog niet aan bod en, te oordelen naar wat hij brengt op zijn nieuwe, vierde, soloplaat, is dat best jammer te noemen. We doen dus bij deze een poging om dat euveltje alsnog weg te werken…

Zoals zoveel van zijn collega’s, stamt Stein uit Bergen, dat stilaan toch tot dé hotspot van Scandinavië aan het uitgroeien is. Hij volgde er de inmiddels ook al beroemde opleiding aan het lokale conservatorium en is sinds een goeie tien jaar aan een eigen carrière bezig.

Op deze nieuwe plaat brengt hij, begeleid door een zestal toppers uit het genre, tien zelfgemaakte stukken muziek, waarop de slide gitaar centraal staat en, meer bepaald de microtonale mogelijkheden, die dat instrument opent. Wij hier in het Westen, zijn vertrouwd met de hele en halve noten van onze toonladder, in de Arabische wereld gebruikt men wel eens kwart tonen, maar ook de tonen tussen die halfjes of kwartjes zijn bron van muziek en dat is waar het op deze plaat van Urheim om draait.

Hij bestrijkt een heel breed territorium van muzikale achtergronden: opener “Ustopia pt.1”, is bij voorbeeld duidelijk op Americana gebaseerd en bij momenten is het universum van Paris, Texas” niet veraf, al klinkt ook “Maria Elena” van Lorenzo Barcelata op de achtergrond min of meer mee door de melodie heen.

In “Mikrotonia-de titel is raak gekozen- word je meegenomen naar een wereld, die heel zweverige klanken blijkt te produceren en “Just Intonation Island” laat het voor de gelegenheid bijeengebrachte “Cosmolodic Orchestra” horen wat je, mits de juiste ingesteldheid, allemaal teweeg kan brengen op het vlak van melodie: je waant je echt in de seventies van vorige eeuw, de periode waarin ook het dorpje Selegrend door een groep utopisten uit de grond werd gestampt, enkele kilometer buiten Bergen. “The Selegrend Movement” wordt geëvoceerd in een kort nummertje van net geen minuut, dat nochtans doet wat het lijkt te beogen: aangeven wat je met een groep gelijkgestemde zielen kunt bereiken.

Met die drie nummers krijg je al meteen een algemeen overzicht van wat de rest van de plaat te bieden heeft: een bijzonder knappe vervlechting van ongewone maar pure gitaar-akoestiek, met de vreemdste jazzklanken, die je kunt bedenken, aangevuld met loops en blieps en hoogst originele percussie.

Toegegeven, dit is wellicht niet voor iedereen weggelegd, maar als je wat moeite doet, ontdek je wel een heel mooie plaat van zes muzikanten, die, onder leiding van een meesterlijke gitarist, de prachtigste klanken uit hun respectieve instrumenten halen. Hoogtepunt, wat mij betreft, is “Letter from Walden Two”, naar het boek van B.F. Skinner, waarin de bende een utopische wereld creëert en de muziek maakt die je in een ideale wereld zou moeten kunnen spelen.

Ook afsluiter “Pala”is op literatuur gebaseerd: Aldous Huxley beschreef het fictieve eiland in 1962 en hij had daarbij niet meteen het fraaiste beeld voor ogen, want geen mens zou de saaiheid van die zogeheten perfecte maatschappij aankunnen. Dat gaat allerminst op voor deze knappe plaat die de zoveelste illustratie is van de bijzonder boeiende scene van Bergen en omgeving.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Hubro
distr.: PIAS

video