CÉCILE McLORIN SALVANT - DREAMS and DAGGERS

Na “Woman Child” (2013) won de toen 27-jarige jazz zangeres Cécile McLorin Salvant met haar tweede album “For one to love” (2015) de felbegeerde Grammy Award, voorwaar geen geringe prestatie. “You get a singer like this once in a generation or two” is de uitspraak van jazzcoryfee Wynton Marsalis, hoewel ik het volstrekt oneens ben met zijn retrovisie over de jazz in zijn eigen muziek, moet ik hem hier volledig gelijk geven, te midden van de zee aan neptalenten en omhoog geschreven “jazz zangeressen” is zij de witte raaf die uiteindelijk in de voetsporen kan treden van illustere voorgangers als Ella, Billie en Sarah, met voorbehoud natuurlijk. Haar stem heeft de frasering en het juiste timbre op de goede plek en ze beschikt over één van de belangrijkste vereisten voor vocale jazz : een formidabele timing!

De New Yorker en Vanity Fair stonden vol met artikelen over haar, kortom ze is dé stem in de jazz op dit moment, op de vraag of dat geen grote druk op haar legt is haar antwoord, nee het geeft me een nog sterkere motivatie (Jazzthing 121). Als het ware om dit alles te bewijzen, komt ze nu met dit live album en dan ook nog opgenomen in de legendarische Village Vanguard, het ultieme doel voor menig jazz artiest. Behalve het opnemen van een live album, was het ook haar wens om op te nemen met een strijkkwartet , dus is het een dubbel cd geworden met live opnamen met trio en studiowerk met strijkkwartet . Het trio bestaat uit Aaron Diehl (pno), Paul Sikivie (bs) en Lawrence Leathers (drs), haar vaste begeleiders sinds jaren. Het Catalyst Quartet wordt gevormd door Karla Donehew Perez (vln), Suliman Tekalli (vln), Paul Laraya (altvln) en Karlos Rodriguez (cello).

Zoals de titel “Dreams and Daggers” reeds aanduidt bestaat dit album uit zeer divers materiaal, songs uit het Great American Songbook, obscure jazz- en bluesnummers uit het verre verleden en nieuw eigen werk. Tot de eerste categorie behoren nummers als “Devil may care” (Bob Dorough) “You’re my thrill” (Gorney & Clare), “I didn’t know what time it was” (Rodgers & Hart) en “My man’s gone now” (uit Porgy & Bess, Gershwin). “Wild women don’t have the blues” (trad. bekend van blueszangeres Ida Cox), “Sam Jones’Blues” (Al Bernard), “Mad about the boy” (Noel Coward, vooral bekend door Dinah Washington), “Somehow I never could believe” (Kurt Weil, tekst Langston Hughes) en “Si j’étais blanche” (Falk/ Vanne, vooral bekend van Josephine Baker) zijn de wat minder bekende maar zeker in de versie van Cécile uitmuntende en geestige pareltjes op deze schijfjes.

Haar en Sikivie’s bewerking van “Fascination”, een gedicht van Langston Hughes mag er ook zijn, evenals de “The Worm”, “More”en “Red Instead”, alle door haar geschreven. Of ze een standard ten gehore brengt of een “schuin” bluesnummer, alles gaat haar even gemakkelijk af, net zoals ze tijdens één en hetzelfde nummer kan switchen van Billie naar Ella of Sarah, formidabel. En dan te bedenken dat deze dochter van een Franse moeder en een Haïtiaanse vader eigenlijk barok zangeres wilde worden, de jazz ontdekte ze pas tijdens haar studie in Aix-en-Provence ! (Jazzthing 121). We mogen haar ontdekker, pianist Jean Francois Bonnel dankbaar zijn. In 2010 won ze op overtuigende wijze de gerenommeerde Thelonius Monk International Jazz Vocals Competition en dat terwijl ze pas 3 jaar jazz zong! Ik wil er eigenlijk geen woorden meer aan besteden, deze dubbelcd van Cécile kan de vergelijking met haar illustere voorgangers met glans doorstaan.

Jan van Leersum

 


Artiest info
Website  
 

Label : MackAvenue Rec.
Distr. : New Arts Int.

video