LAIA GENC LiaisonTonique - BIRDS

Voor zover ik het kon nagaan is dit het vierde album van Gaia Genc sinds haar debuut in 2005. Deze pianiste en componiste is een dochter van een Turkse vader en een Duitse moeder en zij werd geboren in 1978 te Berlijn. Naast haar studie jazzpiano in Keulen met o.a. Herbert Nuss en John Taylor (!) als leraren, was zij ook lid van het BuJazzO (Bundes Jazzorkester) en werkte zij mee aan diverse projecten zowel in big band formaat als in trio vorm zoals op dit album.

De cd kwam tot stand middels een zogenaamde crowdfunding (ik gebruik liever geen Engelse termen, maar dit is inmiddels een begrip geworden), met de hiermee verzamelde pecunia kon ze als Trio LiaisonTonique met bassist Marcus Braun en slagwerker Jens Düppe “Birds” opnemen en uitbrengen op het Double Moon label. Samen met zangeres Sabine Kühlich bracht ze al eerder de cd “In your own sweet way” uit, een eerbetoon aan Dave Brubeck met de bekende nummers Take Five en Blue rondo a la Turk en een cd-hoesje duidelijk geïnspireerd op Time out, de originele lp van het Dave Brubeck Quartet. Gelukkig komt zij op deze cd verrassender tevoorschijn met 9 eigen nummers, 2 van Jens Düppe en 1 van Rupert Stamm.

Voor Laia bestaat jazz inhoudelijk uit levens-geschiedenissen, zaken die zich steeds herhalen maar altijd weer op een andere manier worden verteld. De muziek heeft haar leven verrijkt en brengt dat graag over aan het publiek. Zij heeft zo haar eigen benadering van het begrip jazzpiano, een authentieke manier van uitdrukken waarmee ze haar luisteraars wil meevoeren in een innerlijke reis. Dat klinkt alles wat zwaarwichtiger dan het luisterplezier dat je ondervindt bij het afspelen van deze cd, de ogen dicht en een glas bij de hand en je voelt je als de titel van dit schijfje.

Het begint met één vogel “The Bird”, een dromerig introspectief muziekstuk met twinkelende piano akkoorden en een fraai samenspel van bas en lage piano noten. In “Phoenix”, jaja weer een vogel, duikt Laia ook in de piano teneinde daar de snaren te beroeren, er zit spanning in dit nummer als een onuitspreekbaar verlangen dat zich tijdens het nummer oplost met een opbeurend einde. “In progress” wordt gekenmerkt door gestreken lage bastonen en de vocalise van Laia. De gestreken bas speelt ook weer een rol in “Allemande”, de titel betekent een dansvorm zoals gebruikt in suites, zoals de Franse suite, het is afgeleid van Allemagne natuurlijk. Een luchtig nummer waarbij je de heren in hun maillots en de dames in hun lange gewaden hun Middeleeuws dansje ziet doen.

In “You gave me” en “Butterflies” is Laia ook vocaal te horen, dat gaat haar wonderwel af, maar na net de fabuleuze Cécile McLorent Salvant te hebben gerecenseerd, leg ik de lat misschien te hoog. Zij beperkt het tot twee nummers, na “Butterflies”komen de vogeltjes weer aan bod met het gestileerde “Two Birds”. Het afsluitende nummer “Die stille unter dem Meer” getuigt weer van een grote zeggingskracht die je voorstellingsvermogen dusdanig aan het werk zet dat de stilte werkelijkheid wordt.

De doelgroep van haar muziek wordt niet gevormd door de verstokte jazz fanatici aldus Laia, ik weet niet of ik daartoe wordt gerekend, maar ik heb wel genoten van dit uiterst sfeervolle schijfje.

Jan van Leersum

Artiest info
Website  
 

Label : Double Moon
Distr. : New Arts Int