ELLEN ANDREA WANG - BLANK OUT

Wie drie jaar geleden kennismaakte met het debuut van deze Noorse bassiste was toen vermoedelijk een klein beetje van de hand Gods geslagen: zelden had je een dergelijke mix van jazz, pop en electronica gehoord en de critici struikelden dan ook over elkaars voeten om dat solodebuut met lof te overladen en terecht! Vandaag is Ellen er met de opvolger en laat ik maar meteen met de deur in huis vallen: die is nog beter dan de vorige en dat wordt al van bij de intro van het eerste nummer duidelijk: pianist Andreas Ulvo -gerenommeerd componist en ook lid van het kwartet van Mathias Eick- speelt een kristalheldere lijn, waar overheen Ellen, helemaal op de wijze van Joni Mitchell, een verhaal vertelt over hoe wij hier met vluchtelingen en migranten omgaan. Die tekst is, net als alle andere van de plaat, van de hand van Martin Hagfors, die er ook een portie spoken word tegenaan gooit, tegen een decor dat tekenend is voor de hele plaat: het baswerk van Ellen zelf en het ongelooflijk soepele drumwerk van de grote Erland Dahlen, een meneer die al een dik decennium lang betrokken is bij zowat alles wat op muzikaal vlak in Noorwegen beweegt en de moeite waard is, van Madrugada en Hanne Hukkelberg tot Eivind Aarset en heel recent nog die geweldige soloplaat “Clocks”.

Met dergelijke troeven in handen, kun je al eens een spelletje winnen en dat gebeurt op deze plaat keer op keer, ook al omdat de composities van Ellen heel soepel heen en weer huppelen tussen allerlei genres, gaande van acid jazz en funk tot pop en hiphop, gelardeerd met puur singersongwriterwerk en Nordic sfeerstukken. De cocktail, dia daaruit voortkomt, vind ik nogal onweerstaanbaar, precies omdat de ingrediënten in de juiste verhoudingen gemixt zijn en nooit elkaar in de weg lopen of domineren: in “Bad Blood” contrasteert de dwingende beat knap met de ragfijne zang, in “”Heaven” wiegen piano en drums op gepaste wijze het ritme voor een dictie, die in dat nummer aan Rickie Lee Jones doet denken en in “Electric” wordt een heel fijn woordspelletje rond “charge” gespeeld.

Het gezegde “saving the best for last” indachtig, sluit het tekstloze “Accord de Paris” de plaat op indrukwekkende wijze af: de intro die Ellen Andrea Wang daarvoor uit haar snaren plukt is ronduit straf en past perfect bij het etherische “gezang” en de sobere piano-akkoorden. Als je een voorbeeld wil geven van “hoe perfect een plaat neer te leggen”, dan zit je hier aan het juiste adres. Samengevat: het is een kwestie van tijd eer Ellen Andrea Wang haar plaats inneemt in het pantheon der allergrootsten van de hedendaagse jazz. Deze plaat is daartoe een fikse stap in de goeie richting !

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Label: Jazzland
distr.: PIAS

video