NORDGARDEN - CHANGES

Van sommige mensen kan je de levensloop zowat bepalen nog voor ze geboren zijn: ze gaan naar school, goeie op, vinden een lief meisje uit de buurt, zoeken een job, krijgen een paar kinderen en gaan rond hun zestig met pensioen en leven verder in volstrekte anonimiteit. Anderen echter kiezen voor de iets minder vanzelfsprekende weg en, als ze de keuze hebben, gaan ze gegarandeerd voor de minst voor de hand liggende kant van de weg. Zo iemand lijkt mij de Noor Terje Nordgarden te zijn: een concert van Bruce Springsteen en eentje van wijlen Elliott Smith zorgden er voor dat hij niet alleen besliste de muziek in te gaan, maar ook dat hij zich daarvoor van de Engelse taal zou gaan bedienen.

Ondanks die op zich al vrij avontuurlijke keuze, besliste Terje rond 2003 dat Noorwegen hem toch iets te saai en te donker was en verkaste hij naar Italië, waar hij zijn eerste platen opneemt en vader wordt van een dochter. In 2013, vele tientallen concerten later, neemt hij zelfs een volledige plaat in het Italiaans op -die ik nooit hoorde, laat dat duidelijk zijn- en een jaar later volgde een live in Dresden opgenomen album. Op al die vroegere inspanningen was Terje hoofdzakelijk in zijn uppie te horen en dies vaststelling leidde er dan weer toe dat hij het plan opvatte om een plaat te maken met een volledige band en in Americana-stijl. En die is er nu en ze vormt een aangename kennismaking: Terje blijkt over een fijne stem te beschikken en over het vermogen om knappe melodieën in elkaar te draaien, waarbij zowel soul, jazz, blues en funk een aanvulling vormen bij de Americana van Terje, die nogal wat reminiscenties aan Ryan Adams oproept. Je kunt er in het leven voorwaar slechter voorstaan…

De plaat opent met wat intussen de single “Changes” blijkt te zijn, een song, die vooral bij onze Noorderburen nogal wat weerklank krijgt en waarop je meteen de inbreng kunt onderscheiden van de gastmuzikanten, die uit het experimentele collectief Jaga Jazzist stammen, en van violiste Lisa Voldsdal, die we kennen van de kleine lettertjes bij Sivert Hoyem. Backing vocals zijn er dan weer van Rikke Normann en Sisi Sumbundu en die leveren doorgaans fraai werk af, zoals blijkt uit “Side of The Road” en vooral uit “The Storm” en “Wide Open Spaces”. Met “Don’t Need Nobody” wordt volop de New Orleans-kaart getrokken en het afsluitende “Come Come In, Come Along” sluit op Waits-iaanse wijze heerlijk de plaat af met een vioollijn van Lise Voldsdal, waarvan je nekharen stevig omhoog gaan staan.

Je blijft achter met een beetje een onwezenlijk gevoel, nadat je deze plaat beluisterd hebt: enerzijds besef je dat je veel mooie dingen gehoord hebt, aan de andere kant vraag je je wel een beetje af wat je nu precies gehoord hebt. Opnieuw luisteren, is dan de boodschap en dan blijkt deze CD beetje bij beetje haar sterke kanten te ontpvouwen: goeie songs, knappe stem, fijne arrangementen en oog voor simpliciteit. Zo hebben wij ze graag en ik durf u dan ook zonder terughoudendheid aanbevelen deze plaat minstens één keer te gaan beluisteren. Nordgarden live aan het werk zien, is weer niet voor ons, Belgen weggelegd: de toernee die bij deze plaat past, brengt hem wel twee keer naar Nederland en vaak naar Duitsland, maar wij moeten het stellen met de CD. Op zich allerminst een zware opdracht, overigens…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video

distr.: PIAS