CHRISTOPHER PAUL STELLING - ITINERANT ARIAS

 

 ‘Deze groeiplaat zal mettertijd de plek verwerven die haar toekomt’

Christopher Paul Stelling werd geboren in Florida maar woont nu in New York… al is ‘wonen’ misschien een te groot woord voor iemand die in minstens zes staten vertoefde en een groot deel van de tijd toch niet thuis geeft. CPS is eigenlijk het prototype van de rondtrekkende troubadour, die, als er geen concertzaal in zicht is, niet aarzelt om te busken en te spelen voor de hoed. Heel vaak gaat het in zo’n geval om mensen wier repertoire bestaat uit covers en het eigen werk is op zijn best onopvallend. Met Stelling is dat anders, want de man kan een straffe song bedenken en vertelt graag verhalen, die boeien, verbazen, doen lachen, in elk geval reactie uitlokken.

Geen overbodig detail: zijn (akoestisch) gitaarspel, zijn finger-picking is energiek en als de song erom vraagt, van een ongehoorde virtuositeit. Het is alvast een raakpunt met Canadese trapper Bruce Cockburn. Zet CPS op het podium van Leffingeleuren… of in de Veldstraat in Gent, het resultaat zal hetzelfde zijn: na enkele minuten hangen de mensen aan zijn lippen, nog even verder en iedereen slaat aan het dansen en aan het eind is het fiësta, altijd veel te vroeg gedaan. Zo zagen we dat enkele keren in Leffinge en diverse malen in Eeklo, geen twee dezelfde optredens, maar telkens anders.

Zijn eerste cd ‘Songs Of Praise And Scorn’ nam hij met vrienden op in 2011 in een volop in gebruik zijnd… uitvaartcentrum en bracht hij in 2012 uit in eigen beheer. Meteen valt zijn folkstijl in de smaak bij de critici: eenvoudig en rechtlijnig als de song het vereist, gedreven en briljant als het effe kan en mag. Die trend zet zich verder met ‘False Cities’ (2013) en ‘Labor Against Waste’ (2015) Opnieuw put de kritiek zich uit in lof. De vergelijkingen met de groten vliegen in het rond: men vindt in zijn werk elementen weer die ook John Prine, Tom Waits, Glen Hansard kenmerken… Het zegt heel weinig, omdat die namen vaak misbruikt worden, maar Rolling Stone is niet het eerste het beste muziekblad.

In vroeger tijd was zoiets voldoende voor veel airplay, maar als je ‘product’ niet bij de majors zit, mag je het aan beide zijden van de Atlantische vergeten. CPS staat hierin niet alleen, en meer nog, het kan hem niet echt veel schelen. In elk geval vestigen die platen hem ook als songwriter: diepgravende teksten, in lijn met de passionele uitvoering ervan, maar zeer toegankelijk dankzij de sterke melodieën.

De nieuwe ‘Itinerant Arias’ (fraaie titel voor het product van een zwerfkat!) zet die opwaartse lijn verder. Opnieuw werd de cd binnen een vrij korte tijdspanne opgenomen, maar voor het eerst beschikt hij over een heuse band die hij ook op tour kan meenemen. Het zorgt voor een voller geluid met meer reliëf. Julia Christgau (harmonies, percussie) kenden we al van vorige passage in Leffinge. Contrabassist Matthew Murphy en violist Kieran Ledwidge spelen goed in op de energieke aanpak van de frontman. Ledwidge geeft gepast passioneel antwoord op het gitaarspel van de baas. Ledwidge komt uit de klassieke muziek en dit werk is voor hem een totaal nieuwe ervaring, maar aanpassingsproblemen blijkt hij nauwelijks of niet te hebben. Het zit dus snor met deze band.

De tien songs van ‘Itinerant Arias’ schilderen een weinig optimistisch wereldbeeld, of moeten we zeggen: schilderen een realistisch beeld van een deprimerende wereld en van de mogelijke (re)acties hierop. Opener ‘Destitute’ en afsluiter ‘A Tempest’ illustreren dat treffend, maar geven aan wat je kan doen aan je lot, dat van jezelf of van je dierbaren. De acht liedjes daartussenin zijn alle op hun manier juweeltjes. De song kan zacht aanzetten, maar de boel kan heel snel ontploffen: ‘Oh River’, ‘Sleep Baby Sleep’ en ‘Red Door’ horen daartoe. In ‘Stranger Blues’ ontspoort het zelfs helemaal: lekker zo! Je hoeft je niet af te vragen wie bedoeld worden (eigenlijk: wordt) met ‘Badguys’ dat verwijst naar eind 2016. Noem het gerust een ‘resist song’: ‘The bad guys always win’….

Meesterlijk vinden we nummer twee, ‘The Cost Of Doing Business’: een aanstekelijk ritme, een mooie opbouw en halverwege de waanzin, die even plots wegebt als ze aanzwelt. Maar het zou ons niet verwonderen dat de weemoed die door ‘You Have To Believe’ schemert voor vele luisteraars een hoogtepunt vormt. Dat geldt ook voor het ingehouden ‘A Day Or A Lifetime’. ‘Itinerant Arias’ zal misschien nu geen grote ogen gooien, maar deze groeiplaat zal mettertijd de plek verwerven die haar toekomt. Daar zijn we bijna zeker van. Intussen genieten we met volle teugen van de secret escapes van het worst kept secret, dat Christopher Paul Stelling heet. U hoeft ons echt niet te geloven.

Antoine Légat

 

Artiest info
Website  
 

Label: Anti/Epitaph

video