BENDIK BRÆNNE - THE LAST GREAT COUNTRY SWINDLE

Beetje een misleidende titel misschien, deze derde van de Noorse Bendik Brænne, die vier jaar geleden vriend en vijand verraste met “How To Fake It In America”, een heuse countryplaat, die al meteen de nodige Awards opleverde, hoewel de internationale erkenning en vooral de bekendheid, die je aan zo’n debuut zou koppelen, een beetje achterwege bleven?

Nochtans heeft Bendik in zijn thuisland een flinke reputatie als vertolker en begeleider:niet alleen was hij ruim tien jaar de vaste saxofonist van mariachi & surf-rockband Los Plantronics -die trouwens op deze plaat voor de nodige Calexico-effecten komen zorgen-, maar hij is bijvoorbeeld ook altijd van de partij als de jonge Canadese ster Daniel Romano Noorwegen aandoet. Die Romano levert hier dan weer een fijne wederdienst, door de plaat mee te producen en de backing vocals en een aantal gitaarpartijen voor zijn rekening te nemen.

Bendik en broertje Mattis lieten zich, naar eigen zeggen, inspireren door The Beach Boys en Dr. John voor de acht songs die ze zelf schreven voor deze plaat en die aan beide uiteinden van de CD omringd worden door Del Shannon’s “Runaway”, dat de plaat mag in- en uitleiden.

Tussendoor krijg je leuke, zonnige poppy deuntjes met mooie melodieën, fijne koortjes en oerdegelijk bespeelde instrumenten. Die taak wordt vervuld door de ritmesecties van Los Plantronics, bassist Lars Erik Larsen en drummer Kjetil Jacobsen, met wat af- en aan hulp van grote Noorse muzikanten als toetsenman David Wallumrod, die we nog kennen van bij Vidar Busk en Thomas Dybdahl, gitarist Aamund Maarud -die eerder dit jaar een geweldige plaat afleverde onder de naam Morudes-, en Vidar Busk-percussionist Martin Windstad, terwijl de strijkerspartijen opgenomen werden door Mari Persen, een zwaar onderschatte Noorse violiste, die actief is in zowel pop als klassiek.

Ik vind dat je met degelijke hulp al aan een serieuze kwaliteit kunt denken en die is op deze plaat dan ook ruimschoots aanwezig: naast de verwijzingen, die Brænne zelf maakt, hoor je streepjes Merseybeat in “I’ll Be Gone Tomorrow”, zit er wat New Orleansfunk in “Worries Me” of pure seventiespop in “I Got (Everything but you)” en is “Sunshower” een mooie ballad, die smeken om een versie van Janis Ian. Fijne plaat dus, die gelukkig haar titel helemaal niet waar maakt!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

label: Bendix Records
distr.: PIAS

video