JULIEN PRAS - WINTERSHED

U kent Julien Pras niet, zegt U? Troost u: ik kende hem ook niet, tot deze CD in mijn bespreekpakketje zat en dus wist ik niet dat het hier gaat om een jongeman uit de franse regio rond Bordeaux, die een deel van zijn jeugd in de States doorbracht en daar het Engels leerde, waar hij zich van bedient op deze nieuwe plaat, zijn derde onder eigen naam. Evenmin was ik ervan op de hoogte dat Julien een gekende figuur is in Franse indiepop-middens, noch dat hij deel uitmaakte van bands met enige renommee, zoals Calc of Victory Hall of, vandaag, het rocktrio Mars Red Sky.

Julien Pras was voor mij dus een volledig onbeschreven blad. Wàs, want de voorbije weken heb ik de nieuwe plaat ettelijke keren beluisterd, soms zelfs iets te vaak naéén, zodat sommige huisgenoten er wat zwaarmoedig van werden, iets wat geen verwondering hoeft te wekken, aangezien heer Pras niet meteen de meest vrolijke Frans blijkt te zijn. Maar dat hij mooie, op folk gestoelde en van knappe teksten voorziene liedjes maakt, daar ben ik inmiddels wel achter.

Op deze nieuwe plaat staan er zo elf: tien zijn van de hand van Julien zelf, het elfde, “Horses in Disguise” schreef hij samen met Helen Ferguson, die op de meeste songs ook de backing vocals voor haar rekening neemt en ook al op Julien’s vorige plaat van dienst was. Die songs klinken heel vaak weemoedig, herfstig, langoureus, wat zwaarmoedig zelfs, maar de kwaliteit van teksten en melodieën maakt dat ze op geen enkel moment gaat vervelen en meer zelfs: je kunt keer op keer genieten van de slimmigheidjes, de woordspelingen (denk aan songtitels als “The Great Devise”of “Hurry, Kane”, de rijke beeldtaal waarvan Julien zich bedient en je zou, als je ’t niet wist, nauwelijks kunnen vermoeden dat je hier met een Franse zanger te maken hebt.

Julien is begiftigd met een bijzondere stem, die wat grijs van kleur is en -zoveel is wel duidelijk- hij schrijft zijn songs en zijn arrangementen echt in functie van die stem. Dat verleent de plaat een bijzondere mate van eenheid-van-opzet: je denkt aan een aantal singer-songwriters uit de vroege jaren ’70 van vorige eeuw en dé naam, die daarbij gegarandeerd opdoemt, is die van Brian Wilson, ook al vanwege de fijne koortjes, die in de nummers binnensluipen, zoals bij voordele wel erg duidelijk gemaakt wordt in de fijne tandem, die gevormd wordt door “Shallow Grooves” en het al vermelde “Horses in Disguise”, dat, wat mij betreft, het prijsnummer is van de plaat.

Daarmee doe ik niks af van de kwaliteit van de andere songs, want ook “Charles House Infirmary”, het helemaal naar winter ruikende “Hired Mourners”, de titelsong en “On Trial” zijn meer dan het beluisteren waard. In het Frans hebben ze daar een prachtig woord voor: “weemoed” van deze soort heet er, geheel naar Baudelaire, “spleen”, wat letterlijk “milt” betekent en symbool staat voor ’s mensen diepste binnenste. Dat is exact waar het bij deze plaat om draait: ze raakt je heel diep, diep vanbinnen!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: YOTAN
distr.: PIAS

video