PHILIP SELWAY - LET ME GO

Het zal u misschien verrassen, maar het klopt wel degelijk: deze Philip Selway is inderdaad de man die al ruim een paar decennia lang de drumvellen beroert bij Radiohead. Naar ik, naar aanleiding van deze plaat leerde, is dat hij al een paar jaar aan een solocarrière werkt en in die fase is deze soundtrack -zijn eerste, trouwens- de derde stap.

Soundtracks bijenschrijven, dat is een vak apart en soundtracks beluisteren zonder dat je de film gezien of bij de hand hebt, is dat al evenzeer. Zo leren we eigenlijk allemaal wel wat bij, ons leven lang. De film, waarvan ik niet eens weet of hij de Belgische zalen (al) haalde, werd gemaakt door Polly Steel en handelt over de transgenerationele problemen, die kunnen ontstaan wanneer een moeder har kind achterlaat, zeker als dat gebeurt tegen het decor van een op zich al ruimschoots voldoende traumatiserende gebeurtenis als de Tweede Wereldoorlog.

Dat gegeven, gebaseerd op het autobiografische verhaal van de Oostenrijkse Helga Schneider, is waar Selway mee aan de slag moest en ik moet zeggen dat hij het er prima vanaf heeft gebracht, al weet ik niet in welke mate de muziek echt geïntegreerd is in de film. Ik mag hopen dat we die hier ooit te zien krijgen, zodat ik daar een beter idee van kan krijgen. Voorlopig is er voor mij dus alleen de muziek en die klinkt prima: je voelt vanaf het openende “Helga’s Theme” de wat duistere sfeer, die onlosmakelijk met Wenen, met de periode waar de film naar refereert en met de donkere gebeurtenissen die de verhoudingen tussen de vier generaties vrouwen domineert, verbonden lijkt.

De soundtrack is voornamelijk instrumentaal- gaande van eenvoudige akoestische gitaar tot wat meer complexe en naar ambient neigende toetsenpassages-, al wordt er, bij voorbeeld in “Wide Open” heel mooi gezongen, door Selway zelf én door de geweldige Lou Rhodes (van Lamb), die ook schittert in “Walk”. Ook de titeltrack -, die twee versies meekrijgt, wordt mooi gezongen en volgens mij is het belangrijk te wijzen op de rol die voor de muzikale zaag weggelegd is in de afsluitende reprise van “Helga’s Theme”: al zag ik de film niet, iets doet mij vermoeden dat je, telkens de zaag in de score zit, een heel belangrijke scene te zien zult krijgen.

Dat lijkt er allemaal op te wijzen, dat de film heel goed in functie van de filmscènes staat, al besef ik, dit in deze bewering een tikkeltje speculatie zit. Of ik er iets van begrepen heb, zal dus later nog moeten blijken, maar ik kan alvast, zonder schroom, beweren dat de soundtrack ten huize H. op bijzonder veel instemming kon en kan rekenen, want die is, hoe kort ook -37 minuten- meestal heel degelijk en bij momenten zelfs bijzonder mooi.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Bella Union
distr.: PIAS

video