BAXTER DURY - PRINCE OF TEARS

Ik weet niet of het echt een pretje is, door het leven te moeten gaan als “de zoon van”, maar in het geval van Baxter Dury, de zoon van de geweldige Ian Dury, is er alvast geen ontkomen aan: het stemgeluid van vader en zoon is er eentje van vader-op-zoon en dat geldt al evenzeer voor de manier van “zingen”: meer parlando dan cancando en met dat heerlijke accent dat beiden ook al delen, duurt het exact drie woorden eer je doorhebt dat het hier inderdaad om “de zoon van” gaat. Het kan aan mij liggen, maar voor ik Baxter’s stem hoorde, dacht ik gewoon dat hij een Fransman was, met een Engels klinkende artiestennaam.

Dat was dus de voorbereidende fase, waarna enig opzoekingswerk mij bij ’s mans afkomt bracht en mij leerde dat deze nieuwe plaat zijn vijfde werktuk is. Erg regelmatig blijkt Baxter niet te zijn, zodat er al wel eens zes jaar kan verlopen tussen twee cd’s…maar goed, de nieuwe is er dus en daar moeten we het even over hebben: om te beginnen, klokt die af op een ietsje minder dan 30 minuten, wat in CD-tijden toch echt aan de korte kant is.

Directe aanleiding voor de plaat blijkt een nogal pijnlijke relatiebreuk te zijn, die Baxter van zich afschrijft via een fictieve film over een fictief personage en waarin hij situaties die hadden kunnen gebeuren beschrijft, om aan te geven hoe iemand, wiens hart compleet gebroken is omwille van het stukgaan van die relatie, met die situaties zou kunnen omgaan. Hoe hij naar zichzelf zou kunnen kijken, hoe hij zichzelf zou kunnen voordoen en voorstellen, hoe hij zou kunnen worstelen met zijn zelfbeklag en zou kunnen proberen zijn zaken weer op orde te krijgen.

Dat zou woede opleveren, zwartgalligheid, spijt, angst voor de toekomst en evengoed herinneringen aan betere, tedere momenten of zelfs…geluk. Dat lijken mij de ingrediënten te zijn, waar papa Dury zijn fraaiste songs mee brouwde en, hoe graag ik het ook zou willen, ik kan bijna niet anders dan luisteren naar “de zoon van”. Die stem en die dictie en die frasering…het is allemaal zo gelijkend, dat je bijna als vanzelf een goeie plaat krijgt, want dat is deze “Prince of Tears” ook wel: goeie, gebalde, puntige songs, met kurkdroge gitaren en rollende baslijnen, rock, pop en soul bijeen gemixt tot een knappe, aansprekende cocktail die velerlei emoties teweeg brengt en daardoor erg lekker wordt, vanwege de variatie die hij bevat: nu eens primeert het zure, dan weer het zoete of het bittere en, heen en weer springend tussen opener “Miami”, stadsnaam, die hier symbool staat voor “zwart”, in menige betekenis van het woord, of “August” waarin wrok en spijt primeren, naar “Oi”, waarin het zelfbeeld van de hoofdpersoon een stevige knauw krijgt, of “”Letter Bomb”, dat witheet van woede ziet, je passeert een hele scala van emoties die muzikaal fijntjes ondersteund worden.

Dit alles samen laat mij vermoeden dat Baxter via het schrijf- en opnameproces van deze plaat, een flinke stap gezet heeft in de verwerking van die ingrijpende breuk. Ik wens het hem toe en ik denk dat ik nu al weet, waar ik op 8 maart 2018 te vinden zal zijn. Dan speelt Baxter in Brussel in de Botanique…

(Dani Heyvaert)

 

 

8 maart 2018 - Brussel - Botanique

 

 

 


Artiest info
Website  
 

Label: Heavenly Records
distr.: PIAS

video