CHARLIE PARR - DOG

Somberte en melancholie zijn enkele van de wezenskenmerken van bluesgitarist Charlie Parr, die ook op zijn veertiende album wederom een persoonlijke strijd lijkt te leveren tegen zwarte gedachten, depressieve gevoelens en existentiële wanhoop. Dat hij in het Noordelijke Minnesota met daklozen heeft gewerkt en de ellende van dichtbij zag zal ook wel niet hebben bijgedragen tot het opvrolijken van zijn wereldbeeld. Zoals echter ook bij de pré-war bluesmannen in vorige eeuw kan uit de verstrengeling van ontheemding, mededogen en desolaatheid ook pakkende doorleefde blues oprijzen, waarbij elke zweem van gekunsteldheid wegvalt. Zo had ‘Rich Food and Easy Living’ evengoed een song van Bukka White of Skip James kunnen zijn. Ook Charlie Parr schrijft zelf zijn songs en begeleidt zich daarbij met akoestische gitaar, dobro of met banjo. Zijn maten wilden hem echter niet alleen laten in zijn krampachtig grijpen naar alle strohalmen van het leven. Met elektrische gitaar en bas, met percussie en wasbord of met harmonica en mondharp omringen zij als in een beschermende kring de troubadour in zijn zoektocht naar glimpjes geluk.

Dit album, dat met intervallen en meerdere onderbrekingen tot stand kwam, lijkt aldus uit te groeien tot zijn meest persoonlijke waarin weinig lichtpuntjes te ontwaren zijn. Alleen zijn hond schijnt hem nog wat op te vrolijken, die hij zelfs in ‘Dog’ een eigen ziel toedicht. Met zijn resonator gitaar en zijn in tristesse gedrenkte stem maakt hij een songpareltje van de quasi gefingeerde getuigenis van een nederig huisdier. In het daaropvolgende ’Salt Water’ lijkt zijn eigen ziel te verdrinken in de oeverloosheid van een bodemloos meer. Ook bij het mijmerende ‘Sometimes I’m Alright’, met banjogetokkel, lijkt het hem veel moeite te kosten om uit het dal te kruipen. De doodsgedachte lijkt wel mee aan zijn zijde op te trekken in het ritmische ‘I Ain’t Dead Yet’ of in het verhalende ‘Boiling Down Silas’. Opnieuw is het alweer zijn trouwe viervoeter die in hem wat levensdrift opwekt. Het maakt ‘Another Dog’ tot een favoriete song, ook omwille van de verschroeiend mooie begeleiding.

In het laatste ‘Peaceful Valley’ lonkt opnieuw het isolement, wat heel vreemd is omdat Charlie Parr al toerend zowat drie decennia lang rondtrekt tot in Australië toe, vaak het publiek opzoekt en regelmatig albums uitbrengt. Alle gekwelde zielenroerselen en zwaarmoedige gedachten vinden echter een uitweg in prachtige bluesy folksongs die een afdruk achterlaten in het gemoed van de ontvankelijke luisteraar. Een enkele keer, zoals in ‘LowDown’, schemert er enig optimisme doorheen, zoals pioniers ook af en toe even moeten verpozen om hun miserie te vergeten. Of hij nu fingerpickend op zijn gitaar speelt, met Resonator of tokkelend op de snaren, steeds blijft Charlie Parr trouw aan de spirit die ook de countrybluesmannen voortdreef in hun rusteloos zoeken naar meer balans in hun leven. Hierdoor stralen de songs op dit zelf geproducet album een authenticiteit uit zoals in veredelde veldopnames, een echtheid die men vandaag nog zelden terugvindt in de geprogrammeerde muziek in deze moderne tijd.

Marcie

 

 

Artiest info
Website  
 

Label : Red House Records

video