MARNIX BUSSTRA - OLD SCHOOL BAND

De Nederlandse gitarist/componist Marnix Busstra is niet voor één gat te vangen, hij reist over de wereld met zijn jazzgroepen, speelt gitaar, bouzouki en sitar, schrijft jazz- en theaternummers en is regisseur/adviseur van zijn vrouw, de exuberante diva Karin Bloemen. De bekende jazzcriticus Robert Steve Silverstein zei over hem: “De Nederlandse gitarist Marnix Busstra is één van de beste in de Euro-jazz scene van de 21ste eeuw”. Marnix studeerde jazzgitaar aan het Amsterdamse conservatorium, verdiepte zich zowel in de klassieke Indiase muziek als ook in de moderne Westerse muziek. Hij is de leider van de Marnix Busstra Band, The Old School Band en co-leider van het Mike Manieri / Marnix Busstra Quartet.

The Old School Band grijpt terug op de muzikale roots van Marnix Busstra en Norbert Sollewijn Gelpe (bs), op de middelbare school waren ze verzot op de muziek van Earth, Wind and Fire, Miles Davis en Herbie Hancock, jazzrock dus. Die muziek wilden zij niet reanimeren maar wel muziek met een funky groove. In de hoestekst haalt Marnix het voorbeeld aan van drummer Maurice White die een goede boterham verdiende bij o.a. pianist Ramsey Lewis, maar hij wilde een andere richting in en zo ontstond Earth, Wind and Fire. De band bestond voornamelijk uit jazz muzikanten maar dat bleek toch niet te werken, hij wilde een funkier geluid, “funkier Music required funkier musicians”. Dit speelde ook bij Marnix door het hoofd, dus zocht hij pure funkspecialisten om hem en Norbert bij te staan, en zo ontstond deze band met Mark Stoop op drums en Eric van de Bovenkamp op Hammond orgel. De juiste bezetting voor een echte funky sound.

Ik was niet zo goed op de hoogte van de muziek van Busstra, maar ik moet zeggen dat zijn werk met The Old School Band me erg goed bevalt, vette funk gekaderd in een jazzy frame. Alle nummers zijn geschreven door Marnix, de arrangementen zijn het werk van de voltallige band. De band heeft een geheel eigen geluid, natuurlijk zijn er raakvlakken met de muziek van John Scofield en Medeski, Martin and Wood, maar Busstra heeft zijn eigen sound. Zoals hij zelf verklaart, hij had beter de saxofoon ter hand kunnen nemen, want de melodie staat bij hem op de eerste plaats hetgeen niet echt gebruikelijk is bij gitaristen. De orgelriffs van Van de Bovenkamp doen mij eerder denken aan het geluid van Blood, Sweat & Tears dan aan Hammondhelden als Brother JackMcDuff of Jimmy McGriff.

Jazzrock is het zeker niet, souljazz ook niet, pure funk, jawel maar de jazz is nooit ver weg vooral door het melodieuze snarenspel van Busstra. Tegenwoordig moeten er overal etiketten opgeplakt worden, vandaar nietszeggende benamingen (althans voor mij) als Indie-pop of Americana, ik las nog onlangs de onmogelijke kreet “Amerikaanse country en americana”. Wat een nonsens, een beetje vergelijkbaar met de opmerking van Trump dat hij had gesproken met de president van de Virgin Islands ( die behoren tot de V.S.) ! Met titels als “Ten Euro Skunk”, “Too Hot Tub”, “F*cking Speedbumps” en “Medium Rare” weet je gelijk waar je aan toe bent, uptempo en/of bluesy, maar altijd met een funky groove. ! Liefhebbers van gitaar, hammond, maar bovenal funky music, sla uw slag !

Jan van Leersum.


Artiest info
Website  
 

Label : BuzzMusic
Distr. : New Arts Int.

video