RUSTY YOUNG - WAITIN’ FOR THE SUN

Wie oud genoeg is om dat toe te geven, zal zich uiteraard de lichtjes legendarische band Poco herinneren. Die band ontstond eind 1967 in de nasleep van de opnames van wat later de laatste LP van Buffalo Springfield zou blijken te zijn geweest. Rusty Young, want over hem gaat het hier eigenlijk, vormde met Jim Messina, George Grantham en Richie Furay een band die decennia lang en met de nodige personeelswissels, zowat de ultieme belichaming zou worden van de countryrock en Rusty Young was het zingende, songschrijvende en steel gitaar spelende hart van de band die ons een paar geweldige hits naliet: “Rose of Cimarron” en vooral de gigantische hit “Crazy Love” zullen wel voor altijd in de canon der onsterfelijke songs opgenomen zijn, vermoed ik.

Die Rusty Young dus, die, nu hij net de groep der zeventigers vervoegd heeft, komt aanwaaien met zijn allereerste soloplaat. Waar anderen gaan vissen en van een rustige oude dag genieten, was de vraag van een decennialange Poco-fan, die een nieuw platenlabel opzette, voldoende om het van zijn pensioenplannen te doen afzien: hij schreef een paar nummers, stuurde die door naar het label om te horen wat de mensen daar ervan dachten. Dat viel reuze mee en vandaag is er dus de hele CD, zijnde tien songs van de hand van Rusty en ik moet zeggen dat ik, voor ik aan de eerste beluistering ervan begon, een beetje scepsis voelde. Het ging van :”kun je aan de ene kant openlijk zeggen dat je ermee stopt en niet eens vijf jaar later toch met een nieuwe plaat komen?”. Ja dus! En wat voor een plaat is dit geworden: vandaag is Rusty Young een door de wol geverfde multi-instrumentalist, die de heerlijkste klanken creëert op zowat alles dat snaren heeft. Daarnaast is hij een songschrijver, die werkelijk alle knepen van dat bijzondere vak onder de knie heeft. Zelf zegt hij daarover dat hij het geluk gehad heeft te mogen samenwerken met enkele mensen, die hem veel geleerd hebben, zoals Neil Young en Stephen Stills of Gerry Beckley van America. Dat zal best wel zo zijn, maar Rusty moet vooral zijn eigen talent niet onderschatten: de tien songs op deze plaat zijn namelijk stuk voor stuk noch min noch meer pareltjes en toonbeelden van liedjesschrijverij.

Of het nu gaat om de titelsong, waarin je best wel wat Beatles-invloeden kunt horen, of over “Sara’s Song”, dat hij schreef voor het huwelijk van z’n dochter, of de instrumental “Seasons”, die hem inviel toen hij door het raam naar het wiegende koren aan het kijken was, het zijn stuk voor stuk juweeltjes van songs, die ook geweldig gebaat zijn bij het feit dat Rusty’s stem nauwelijks onder de jaren geleden lijkt te hebben. Voeg daarbij de inbreng van een aantal heerlijke muzikanten, al dan niet uit Poco-dagen, en je hebt alle ingrediënten bijeen om een formidabele plaat te maken. Rchie Furay en Timothy B. Schmit zijn er op “My Friend”, Jim Messina en George Grantham tekenen present op “Honey Bee” en de vaste band bestaat uit Jack Sundrud op bas, Michael Webb op allerlei toetsen en Rick Lonow op drums en percussie. Neem daarbij nog dat je hier eindelijk nog eens wat kunt horen van onze favoriete fiddler, Tammy Rodgers en dat Jim Hoke een geweldige faxpartij in huis heeft op “Heaven Tonight” en elk van u zou minstens moeten overtuigd zijn van het nut om deze plaat minstens één keer te beluisteren. Vanaf dan doen de songs wel zelf het verdere werk. Zeg later niet dat u nergens van wist, maar ik zal nog een keer herhalen: Rusty Young heeft een heerlijke solo debuutplaat uit!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
   
 

Label: Blue Elan Records

video