TEMENIK ELECTRIC - INCH’ALLAH BABY

Er moet wat aan de hand zijn met deze tweede CD van het Franco-Arabische collectief met thuisbasis Marseille: de plaat, inclusief lanceringstournee, werden twee jaar geleden al aangekondigd en nu plots verschijnt de plaat op de release-lijsten voor september en oktober 2017. Geen idee wat er gaande is, maar dat er “iets” is, is wel zeker. Maar laten we ons concentreren op de muziek… Temenik Electric kwam voor het eerst op onze radarschermen einde 2013, toen ze de wereld verbaasden met een debuut, zoals we er nog maar zelden een gehoord hadden. “Ouesh Had” heette die plaat en in middens waar al eens naar de werken van bv. Justin Adams geluisterd werd, maakte die toen best wat ophef. De band rond duivel-doet-al Mehdi Haddjeri -de man is niet alleen componist en vertolker, hij runt ook een concertzaal in Marseille en een muziekfestival, veelheid aan activiteiten waar hij recent door de Franse overheid om geridderd werd- heeft met deze plaat een beetje voor een andere richting gekozen.

De tien songs van de plaat bevatten weliswaar nog altijd geprogrammeerde ritmes en loops, maar de koers wordt nu duidelijk richting rock gewend. Arabische rock dan wel, wat niet alleen blijkt uit het feit dat het merendeel van de teksten in het Arabisch gezongen worden, maar ook door het gebruik van “typisch” Arabische ritmes, een percussie, die duidelijk “woestijn” uitademt en een setting, die je meteen aan “Real World” doet denken. Dat is de studio waarin de plaat op punt gesteld werd door…Justin Adams en het resultaat mag er absoluut zijn; ik begrijp helaas geen snars van wat er allemaal gezegd en gezongen wordt, maar ik heb zo een stil vermoeden dat de heren van Temenik Electric -drie van Arabische komaf en twee heuse Fransen- al voldoende lang samenwerken in de prachtige smeltkroes, die Marseille is, om het levende bewijs te kunnen vormen van het tegengestelde van wat velen ons hier proberen wijs te maken, namelijk dat er met moslims niet samen te werken valt. Waarbij “moslim” gemakshalve tot een soort nationaliteit omgevormd wordt.

Ik zie vettige knipogen in de titel van de plaat, die op zich al een mengelmoes is, maar tegelijk ook een middelvinger opsteekt naar alle clichés, die in beide, clashende gemeenschappen gangbaar zijn. De tekst op de binnenhoes is op dat punt veelzeggend:”je lot omarmen en enkel vanuit het heden oordelen; burger zijn van deze steden met duizend-en-één ingangen en poorten, deze omwalde vestingen, ingesnoerd door de twijfel; deze wereldsteden vol vragen. Je koffers neerzetten, verstenen om beter je piramides te kunnen bouwen; vooruitgaan, uitvinden, ondanks alles; één zijn met je innerlijke zelf, zonder de hangende kwesties te veronachtzamen; jezelf en je discours en je parcours en je liefdes in vraag stellen, het risico nemen om één te zijn aan de top. Inch’Allah, Baby, je verhaal wordt elke dag geschreven”. Daar draait het om, dat is de boodschap: we zijn het onszelf en de ander verplicht te proberen samen te leven en dat gaat soms moeilijk, maar als we echt willen en doorzetten, dan komt het wel goed. Ik vind dat een fraaie boodschap en als die dan muzikaal vertaald wordt, zoals hier bij Temenik Electric, dan ben ik er vrij gerust in: zij kunnen mensen doen dansen en laten vergeten welke kleur de ander heeft of in welke god hij al dan niet gelooft.

Daar kan ik verrekt goed mee leven. Maar is dit nu ook een goeie plaat? Best wel: “Mistekbeul” “Kifech’n Dir”en “N’Touma” zijn toptracks, al blijf ik denken dat de live beleving van dit soort dingen altijd te verkiezen valt boven het thuis beluisteren. Net zoals zelf uit eten gaan altijd te verkiezen valt boven het lezen van een kookboek…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label : Nomad Cafe Production
distr.: Xango

video