RACHEL BAIMAN - SHAME

Rachel Baiman is er eentje uit de categorie “hoe kon deze ons in hemelsnaam ontgaan?” waaraan de hedendaagse singer songwriterscene tegenwoordig zo rijk is. Hebben we met z’n allen te zeer zitten wachten op de nieuwe plaat van Gillian Welch, die maar niet lijkt te willen uitkomen. Feit is, dat Rachel’s debuut, “Speakeasy Man” compleet onder onze radar door is geglipt en, nu ik deze opvolger in de loop van de voorbije anderhalve week zo’n keer of tien gehoord heb, kan ik daar alleen maar flink spijt van hebben. Nu, gedane zaken nemen geen keer, zoals de zegswijze luidt end us kan ik me maat beter bij datgene houwen, wat ik wel binnen handbereik heb en dat is een bijzonder fraaie plaat, op het kruispunt van folk, roots, old time fusie en singer songwriter muziek, waar de topspot al jaren door Gillian Welch bezet wordt, maar waar je, bij voorbeeld ook een Dori Freeman hebt, die zich stilaan als troonpretendente opwerp.

Het vaste aantal songs op deze plaat: tien in totaal, waarvan acht door Rachel zelf geschreven, zij het dat een paar van de songs zogeheten “co-write” zijn: het van levensvreugd bulkende “Getting Ready To Start”, kwam tot stand met de hulp van Taylor Ashton en Stray Bird Maya de Vitry, “In the Space of a Day”, werd mee gemaakt door Caroline Spence, van wie elk van ons “Spades and Roses” in huis zou moeten hebben of halen. Afsluiter “Let Them Go To Heaven” is dan weer een gedicht van Ishmael Reed, dat bij hem “When I die I Will Go To Jazz” heet en door Rachel van muziek voorzien wordt.

Eén heuse cover ook: “Never Tire of The Road” is van de hand van de grote Ier Andy Irvine en was, in de late jaren ’70 van vorige eeuw, diens ode aan zijn grote held Woody Guthrie. Hier bewerkt Rachel de song in heuse Appalachian-stijl, met bijgevolg een eersteplansrol voor haar viool en voor de banjo van George Jackson en een song die, in zijn huidige vorm, moeiteloos had plaats kunnen vinden op één van de vroege Emmylou-platen. “Wicked Spell” is van de hand van Michael Bowman uit diens jongste, zeer prijzenswaardige plaat “Lyin’, Stealin’, Cheatin’.

De songs, die Rachel helemaal zelf ineen bokste, moeten geenszins onderdoen voor de al genoemde samenwerkingen en vallen, naast de als vanzelfsprekend klinkende melodieën en de knappe instrumentatie, op door de fijne teksten, waarin zij trefzeker afrekent met een aantal niet zo fraaie kanten van het Amerika waarin zij opgroeide. Ik denk dan aan de openende titelsong, waarin zij zich afzet tegen de godsdienstfanaten, die haar schaamte willen aanpraten omdat ze zichzelf wil zijn. Of aan “Take a Stand”, waarin kindermisbruik aan bod komt. Het aan een ex-leraar gerichte lied luidt “I Was A Child, I was lonely;Were you looking to feel like more of a man”. Redelijk bittere taal, maar het meisje uit de tekst, komt er gelukkig sterk uit. Dat soort volwassen teksten dus…

Het maakt van deze tweede Rachel Baiman-CD een heerlijke parel, waar geen minuut, geen noot, geen woord, overbodig aan is. In het singer songwriter-genre, is dit absoluut top en door geen enkele liefhebber te missen.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

Label: Free Dirt Music

video