AÄLMA DILI - POUR UNE POIGNÉE DE DOLLARS

Kijk, ik volg de Franse muziek van redelijk dichtbij. Dat mag ik echt wel zeggen, maar deze compleet geschifte club uit Montreuil (in de buurt van Saint-Denis) was mij absoluut onbekend tot deze CD op de deurmat plofte. Enig speurwerk leert me dat de CD -de titel is inderdaad noch min noch meer een verwijzing naar Morricone en Leone- al enkele maanden geleden uitkwam bij onze zuiderburen, maar nu door de mensen van Xango Music opgepikt wordt voor distributie in de Lage Landen en laat ik maar meteen terzake komen: ik ben blij dat deze plaat tot bij ons geraakt, want ze bevat werkelijk alles, wat je nodig hebt voor een muzikaal verantwoord, compleet uit de hand lopend feestje.

Aälma Dili betekent zoveel als “de ziel van de dwaas” en het viertal lijkt van typisch Franse komaf te zijn, te oordelen naar hun namen, al weet ik niet meteen welke naam gefingeerd is en welke echt. Hoe dan ook, de heren gaan door het leven als Emilio Castiello (viool en mandoline), Clément Oury (viool), Benoît Vincent (gitaar) en Johnny Montreuil (bas) ze zingen alle vier, al halen ze voor de zang ook wel eens hulp in huis, zoals zo meteen zal blijken.

De sfeer van de plaat is er een, die door de titel geïnsinueerd wordt: van dollar naar dinar is een kleine stap an van daaruit naar dirham is het ook niet meteen een eind wandelen: de spaghetti-western is het medium, de Balkan het decor en Italië de ankerplaats op de terugweg naar La Douce France. Onderweg word je meegenomen naar een Albanees trouwfeest is de bergen van Makedonië, maak je Balkanfeestjes mee en geraak je bijna op weg naar Griekenland en Turkije, maar kom je via Italië en Spanje toch weer gewoon naar huis, waar je iedereen kent en waar je je eigen Frans kunt spreken.

De verschillende scenes, waar je mee naartoe genomen wordt, zijn stuk voor stuk bijzonder en leuk en de reis kan, wat mij metreft niet lang genoeg duren. In dit praktische geval ben je 55 minuten onderweg en krijg je ook nog het gezelschap van de Spaanse, weliswaar van Toulouse afkomstige Paloma Pradal -op “Mi Patria”-, van R-Wan -alias Erwan Séguillon- van de groep Java in “Colorodo” een heus countrynummer en gegarandeerd prijsbeest op fuiven en van Dan Gharibian -van het ongelooflijk straffe ensemble Bratch, op “Antikapitalis”, waarna de plaat subliem afgesloten wordt met de croonende Balkansong “Cororo”.

Totaal onder de indruk ben ik van deze mix van nonchalance en virtuositeit, van losgeslagen gekte en diepe weemoed, van naturelle diversiteit en toch op en top Franse aard van deze band en haar muziek. Ik wil deze gasten op een podium bij ons. Indien niet nu, dan toch minstens volgende zomer! Heb ik nog even de tijd om letterlijk alles van deze plaat uit het hoofd te leren. De huisgenoten zijn gewaarschuwd: dit is een blijvertje !

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Vlad
distr.: Xango

video