NANI - ANDALUSIAN BREW

Noam Vazana, de stem en het gezicht vanNani, is een dame, die doorgaans vanuit Nederland opereert, maar eigenlijk een wereldburger van het zuiverste water is: ze heeft een deel van haar roots in Israel, maar er stroomt net zo goed Palestijns bloed door haar aderen en langs grootouderskant, leiden de wortels naar Marokko. De muzikale identiteit van Noam vertoont haast evenveel facetten: ze voelt evenveel affiniteit met pop en jazz, als met folkmuziek. Haar verleden als straatzangeres zal daar allicht in meespelen en op dit nieuwe album -er waren er eerder al twee onder haar eigen naam- zet ze een nieuwe stap in haar zoektocht naar haar eigen roots en komt ze uit bij de Ladino-traditie van haar familie in Marokko. De weg daarheen leidt vanzelfsprekend ook naar Andalucia en dus is de titel van de plaat redelijk logisch te noemen.

Dit is echter geen soloplaat, maar een band-CD: Noam werkt ook heel vaak in trio-formatie, samen met Boris Mogilewski (oud en gitaar) en Itai Weissmann (ewi ofte electronic wind instrument) en op deze plaat werken ze zich in het Ladino-repertoire in. Daar was een heel bijzondere aanleiding toe: Noam was uitgenodigd om op Tanjazz te spelen, het jazzfestival in Tanger. Dat ligt, zoals u weet, in Marokko en dat is dan weer het land waar Noam’s beide ouders geboren zijn, maar waar zij nooit geweest was. Ze nam de gelegenheid te baat om ook de geboortesteden van haar ouders, Fès en Casablanca te bezoeken en het is tijdens een wandeling in de medina van Fès dat ze op een bepaald moment een melodie hoorde, die haar bekend voorkwam. Bleek dat een hele groep mensen een liedje aan het zingen was, dat haar eigen grootmoeder voor haar zong, toen ze nog een kind was…

Naarmate de reis door Marokko vorderde, kwam ze nog meer melodieën tegen, die ze uit haar kindertijd kende en daar werd dus het startschot gegeven voor het maken van deze CD, waarop Noam en haar muzikanten -Nani betekent zoveel als “kleintje”, een koosnaam van oma voor de kleine Noam- hun reis doorheen het hun bekende deel van de ladino-traditie ondernemen.

Opener “Los Guisados de la Berenjena” is een echte, letterlijk eeuwenoude klassieker, een volkswijsje dat het heeft over de zeven manieren waarop je aubergines kunt gebruiken in de keuken en waarin je, aan de hand van de ingrediënten die je kunt toevoegen, kunt leren waar de Sefardische Joden allemaal terechtgekomen zijn, van Andalucía tot de Maghreb en Turkije. “Durme Durme” is een haast even klassiek wiegenliedje, waar je letterlijk tientallen versies van kunt vinden, terwijl “Cuando el Rey Nimrod” uit de late 18de eeuw dateert en de roeping van Abraham beschrijft.

Van “Puncha Puncha” kregen we, niet zo heel lang geleden een heel fraaie versie door Mor Karbasi te horen en ik ben zo vrij te denken dat Nani zich minstens gedeeltelijk op die versie gebaseerd heeft voor hun interpretatie van deze beschrijving van ”de roos”. “Morenica” kreeg recent dan weer een heel fraaie lezing door Avishai Cohen en “La Comida La Mañana” op zowat elke plaat te vinden is, waar de Sefardische liederenschat onder de aandacht gebracht wordt.

Van “Intentalo Encontrar” kennen wij hier vooral de versie van Yasmin Levy uit haar “La Judería”-CD en “Irme Quiero” zagen we haar ooit zelf live zingen. Om maar te zeggen dat Noam en haar kompanen echt voor de grote songs gekozen hebben en dat prima voor elkaar hebben: niet ééntje valt door de mand en de arrangementen, waarbij de ewi een meer vooruitgeschoven rol krijgt, geven deze liederen een nieuw soort elan, vaak op de grens van flamenco en hedendaagse jazz. Noam zingt prima en de begeleiders stellen zich nederig op, zodat deze CD op geen enkel moment de indruk wekt een soort “zoveelste in de rij” te zijn: dit getuigt allemaal van heel veel respect voor traditie, maar het heeft toch genoeg moderniteit in zich om te kunnen dienen als kennismaking met de Sefardische liederenschat. Ik vermeldde opzettelijk de laatste twee tracks van de plaat nog niet, omdat uitgerekend die twee mij dé inrijpoort bij uitstek lijken: “Adio Querida” -ook dat kennen we, vooral van Ofra Haza- en “La Rosa Enflorece”, dat ons ook via Yasmin Levy her-aangereikt werd, vatten de plaat eigenlijk perfect samen: heimwee, weemoed, verlangen…naar de geboortegrond, het Beloofde Land, de verdwenen geliefde….het zijn handelsmerken van een muzikale cultuur, die ook ons, Westerlingen, heel veel te bieden heeft.

Nani kan niet genoeg geprezen worden voor de bijdrage aan dit erfgoed: ze doen het kundig, met veel respect en oneindig veel finesse. Bijzonder mooie plaat is dit. Ik lees dat de band dit najaar gaat toeren in de Lage Landen. Hopelijk rekenen zij België daar ook toe…

(Dani Heyvaert)

 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

label : Nani Music
Distr.: Xango

video