CIARA SIDINE - UNBROKEN LINE

Het moet ergens bepaald zijn, dat ondergetekende dringend verwend moest worden met een aantal platen van goeie, “nieuwe” songwriters (M/V)? Deze is daar opnieuw een voorbeeld van. Ciara Sidine -haar naam roept Italiaanse roots op- is een Ierse die, na haar debuut “Shadow Road Shining” uit 2011 -onze (valsam) schreef er mooie woorden over-, met deze “Unbroken Line” aan haar tweede CD toe is. Dat dame Sidine iets met taal en literatuur heeft, schreven we al eerder en dat blijkt ook weer uit de teksten van deze twaalf nieuwe songs: dat Ciara ruim vijf jaar aan deze plaat werkte, weerspiegelt zich in de haarfijne manier van formuleren en het uitgepuurde resultaat staat dan ook als een huis.

De nieuwe plaat is er eentje voor onze moderne tijd: sociale rechtvaardigheid, of het ontbreken ervan, loopt als een rode draad doorheen de hele plaat. De problematiek van de Ierse “Mother & Baby”-homes is bekend: die tehuizen, niet zelden geleid door katholieke geestelijken, waren een soort strafkolonies voor ongehuwde moeders en hun kinderen. De kinderen werden, vaak tegen de wil van de moeders in, ter adoptie aangeboden -“verkocht” is een meer correcte omschrijving- of ze stierven massaal vanwege verwaarlozing. Ierland stond in rep en roer, toen de hele systematiek uit de doeken werd gedaan en een parlementaire onderzoekscommissie buigt zich binnenkort over het hele dossier. Best een pittig onderwerp voor een song, “Finest Flower” waarmee de plaat opent.

Ook het recht op zelfbeschikking van de vrouw komt aan bod, in “Trouble Find Me” en Ciara vertolkt de kwaadheid van velen tegenover het instituut “kerk” dat weigert zijn verantwoordelijkheid op te nemen voor de seksuele misdrijven tegenover kinderen in het vlammende “Let The Rain Fall”. Het kan ook wat speelser verpakt worden, zoals de roep om gelijkheid in de liefde, die in “Lemme Drive Your Train” geuit wordt.

Deze enkele voorbeelden maar, om aan te geven dat Ciara Sidine volop met beide voeten in de werkelijkheid staat en sociaal geëngageerd is, zonder dat haar teksten drammerig worden. Wat de melodieën betreft, kan ik verwijzen naar twee dames, van wie de namen mij herhaaldelijk door het hoofd schoten, wanneer ik de plaat beluisterde: Maria McKee en Janis Ian. Ook die vrouwen maken nummers die flink wat pop-invloeden hebben, maar die toch steevast in rootsmuziek geworteld zijn. Dat is bij Ciara Sidine net zo: de melodieën klinken heel vanzelfsprekend, zonder dat ze voorspelbaar zijn en de manier van zingen is expressief, zonder dat er aan overacting gedaan wordt. Dat wordt mee bepaald door de instrumentale inbreng van mensen als gitarist Conor Brady -ooit de gitarist achter The Commitments en bij Toots & The Maytals-, die bijzonder gevarieerd en geraffineerd speelt. Hij kan rocken, maar net zo goed fluisteren, noch jazz noch alt country zijn hem vreemd en hij weet op deze plaat voor elke song de juiste toon te vinden. en ritmetandem Dave Hingerty (drums) -we kennen hem van een aantal Josh Ritter platen- en Robbie Malone (die ooit bas speelde bij Hothouse Flowers en David Gray) maken het plaatje compleet. Dat zijn namelijk muzikanten, die desnoods de voetbaluitslagen op muzikaal verantwoorde wijze kunnen inspelen.

Als dergelijke muzikanten dan materiaal ter beschikking krijgen, zoals deze songs van Ciara Sidine, dan kun er vooraf voorspellen dat je alles behalve rommel te horen zult krijgen. In tegendeel: dit is een heel knappe plaat van een vrouw die, wat mij betreft, nog eens zes jaar mag wachten om een nieuwe plaat uit te brengen, op voorwaarde dat die zo goed is als deze geweldige tweede. Dat wordt een serieuze opdracht, maar ik heb er alle vertrouwen in. Siara Sidine weet heel goed waar ze mee bezig is en ik mag u toewensen dat u zichzelf een cadeau doet en dit kleinood ergens probeert te beluisteren!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video