RAMON GOOSE - LONG ROAD TO TIZNIT

 

Als het gaat om grote gitaristen, zijn er onmiddellijk zoveel waaraan ik denk. Maar als het gaat om blues artiesten die een dergelijke fantasie en creativiteit combineren in hun muziek is de Engelse gitarist Ramon Goose gewoon de beste. Zijn emotionele zang en dynamische gitaarspel, doen soms wel eens denken aan Robben Ford, maar eveneens invloeden van Duke Ellington, BB King, Taj Mahal en Charlie Christian zijn best hoorbaar. Zijn persoonlijke songs die hij met veel gevoel voor het voetlicht brengt, gelardeerd met zijn virtuoze gitaarsolo's, zijn direct herkenbaar en zeer smaakvol. Geen 12-bar nummers hier, je hoeft alleen maar achterover te leunen en genieten van alles wat Goose op zijn nieuwste album "Long road to Tiznit" brengt. Er is niets overspeeld. Het is gewoon een kwestie van het volgen van zijn eigen typische muziekstijl die hij door de jaren heeft ontwikkeld en die heel wat bluesliefhebbers weet te boeien.

Deze artiest, speelde o.m. met Eric Bibb, Pee Wee Ellis en werkte samen met Chris Thomas King, maar is het meest bekend uit de formatie NuBlues, de alternatieve band die hip hop vermengt met meer traditionele bluesgeluiden. Samen met de Senegalese koraspeler Diabel Cissokho, maakte Goose in 2010 voor het Dixiefrog label het veelgeprezen album "Mansana Blues", waarbij West-Afrikaanse songs en ritmes zich vermengen met de blues. Vijf jaar later ging hij in zee met Modou Touré en verscheen voor het ARC label "The West African Blues Project3". Op dit album wisselt Touré af tussen Wolof, Mandinka en Frans, waarbij Goose zorgt voor een evenwicht tussen de Amerikaanse blues en de West-Afrikaanse muziektraditie, een uitstekende Euro-Afrikaanse kruisbestuiving als het ware. Op deze platen is Ramon Goose werkelijk niet vies de grenzen te verleggen en weet hij de blues steeds op een andere manier in te kleuren door gebruikmaking van meer of minder uitgebreide bezettingen, dat is ook hier wederom evident op "Long road to Tiznit". Want zoals de aanwezigheid van ondermeer gitarist Justin Adams (Robert Plant and The Sensational Shape Shifters) en de Indiase zangeres Najma Akhtar brengen samen met Goose een sound teweeg waardoor deze cd blijft boeien. Maar hoe spectaculair deze gasten ook zijn, ze kunnen gewoon niet wegnemen dat alle aandacht naar Goose gaat. Goose zingt beter dan ooit, houdt de gitaar in bedwang en heeft zich omringd door lokale Berber-musici, die perfect aanvoelen wat hij wil en waar hij naartoe wil. Goose is een topgitarist in het elektrische-blues-rock-genre, met een heel eigen en krachtige gitaarstijl, waarin hij agressiviteit weet te koppelen aan techniek en nuance en waarin zijn blues met een jazzy twist in negen songs voorbij komen.

De lange, bochtige weg van Marrakesh naar Tiznit (Marokko) had grote invloed op de Desert-blues van gitarist Ramon Goose, al is de cd wel opgenomen in Londen. Met covers als het openende "Come On In My Kitchen" van Robert Johnson en het afsluitende "Who Do You Love?" zou "Long Road To Tiznit" een typisch Britse bluesplaat kunnen zijn. Maar Ramon Goose geeft zijn blues zo’n sterke woestijnrockinjectie dat je het album beslist ook onder wereldmuziek kunt scharen. Hij behoort dan ook tot de meest vernieuwendste bluesgitaristen van dit moment. Old-school blues in de beste traditie van Skip James of John Lee Hooker vallen hier perfect samen met de hypnotiserende grooves van de Sahara. Het klinkt dan ook onweerstaanbaar goed. Op "Long road to Tiznit", smelt hij op knappe wijze al deze invloeden samen. Een plaat die je maar blijft opzetten en die eigenlijk alleen maar beter wordt. Ramon Goose slaagt er als geen ander in om tijdloze muziek te creëren waarop elementen van de jazz, blues en andere muzikale invloeden vermengd worden met uiteenlopende arrangementen.

 

 

Artiest info
Website  
 

distr.: Music & Words
Blues / Desert Rock

video