LUKE TUCHSCHERER - ALWAYS BE TRUE

Bij ons weten de tweede soloplaat van deze Engelse songschrijver en de tweede keer dat ondergetekende er iets mag over schrijven. Let op de woordkeuze: er staat “mag” en niet “moet” en wat gold voor het debuut “You Het So Alone at Times, It just Makes Sense” uit 2014 geldt vandaag, na minstens veertig beluisteringen van de tweede zo mogelijk nog meer. Toen had ik het over “ingetogen, soms door merg en been snijdende luisterliedjes…” en dat blijft onverkort van kracht, alleen: deze keer gaat het allemaal wat breder dan op de vorige plaat, waarvan Luke ergens zei dat hij vaak geen zin had om de nummers live te spelen, omdat ze teveel naar de “sit down and shut up”-benadering neigden. Daar is deze keer alvast veel werk van gemaakt en de songs zijn meestal zodanig ingekleed, dat ze in zowat elke setting gespeeld kunnen worden.

Daar heb je natuurlijk muzikanten voor nodig en daarvan heeft Luke er flink wat naar de studio gekregen: de grote BJ Cole is er op Pedal Steel en dobro-gitaren, Dave Banks voert allerhande snaarinstrumenten aan, Tom en Bob Peters zijn er op respectievelijk drums en toetsen en nog een stuk of zes anderen leverden bijdragen aan één of een paar tracks. Met zo’n troepen kun je naar de muzikale oorlog trekken, vooral als het songmateriaal sterk genoeg is en dat is het zeker: je denkt onwillekeurig aan vroege Jayhawks en Steve Earle, maar net zo goed hoor je echo’s van The Byrds of Gram Parsons passeren. Dat zijn best grote namen, die ik hier citeer, maar ik meen er wel elk woord van: waar de debuutplaat heel veel belofte inhield, scoort de opvolger doelpunt na doelpunt, tien songs lang.

Opener “”Waiting for My Day to Come” is zo’n glorieuze binnenkomer: en simpele intro op akoestische gitaar, de stem die invalt en nadien, laag na laag de opbouw van de instrumentale inbreng, van scheurende gitaar over jankende slide en prikkelende mandoline, leiden tot een lap onvervalste alt- country, waar de al genoemde Jayhawks met graagte naar geluisterd zouden hebben, wat trouwens ook geldt voor “These Lonesome Blues”.

De stem van Luke klinkt iets minder schraperig dan op het debuut en dat geeft ruimte aan de melodieuze songs om sterker te schitteren dan ooit. Sommige songs hebben zelfs hitpotentieel en dan denk ik bij voorbeeld aan “Don’t Put Me Out” en “Outside, Looking In”, zo’n sleper, die gemààkt lijkt voor de jukebox van cafés waar Countrymuziek geen scheldwoord is.“When The Dream Dies” is, wat mij betreft, de topper van de plaat: een ruim zeven minuten lange, slepende song over een vergane liefde. Schoonheid per strekkende meter, waartoe gitaar en orgel heerlijk duelleren op een manier, die me aan George Harrison doet denken. is dit en dat geldt ook voor afsluiter “A Song for Jack Brown”, een nummer voor en over een uit het leven gestapte vriend/ Wie daar geen kippenvel van krijgt, die heeft een olifantenhuid…

Dit alles om maar te zeggen dat Luke Tuchschere er weliswaar drie jaar over gedaan heeft om een nieuwe plaat te maken, maar dat die, om het met een cliché te zeggen, het wachten meer dan waard is geweest. Eentje voor de eindejaarslijstjes, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video