GREGG ALLMAN - SOUTHERN BLOOD

 

Gregg Allman bleef weinig bespaard. Zijn vader werd doodgeschoten toen hij 2 was, hij verloor in 1971 zijn broer, en een jaar later The Allman Brothers bassist Berry Oakley. Eerder dit jaar pleegde drummer van het eerste uur Butch Trucks zelfmoord. Toch is de al twintig jaar drugsvrije Allman altijd enthousiast muziek blijven maken - tot zijn lever het niet meer hield, en hij uiteindelijk overleed op 69-jarige leeftijd in mei van dit jaar en ons wederom een groot muzikant ontviel.

Gregg begon The Allman Brothers Band eind jaren zestig, samen met zijn een jaar oudere broer Duane. Beiden wilden graag gitaar spelen, maar Duane was veel beter, dus Gregg legde zich toe op het (Hammond B-3)-orgel en zang. De eerste twee platen deden het met bluesrocknummers als "Midnight Rider" en "Dreams" aardig. Legendarisch werd - vooral dankzij het nummer "Whipping Post", dat een hele plaatkant vulde - het in 1971 uitgebrachte dubbelalbum "Live At The Fillmore East". Net op het moment dat de plaat in de VS een gouden status kreeg, verongelukte Duane Allman, 24 jaar oud.  Hun vijfde studio-album "Brothers & Sisters" kende met "Ramblin' Man" en het instrumentale "Jessica" veel gedraaide hits. Gregg Allman werd midden jaren zeventig dankzij zijn huwelijk met zangeres Cher ook beroemd buiten de rock-'n-roll. Het huwelijk hield vier jaar stand.

Als omstreeks '74 The Allman Brothers Band de muzikale activiteiten op een laag pitje zet, is dat voor Gregg Allman het sein om enige, langgekoesterde soloambities in praktijk te gaan brengen. Hij maakt een soloalbum "Laid Back" (1973) en gaat vervolgens met een uit sessiemuzikanten gerekruteerde band op tournee door de V.S. Een 'live'-album (The Gregg Allman Tour 1974) ziet vervolgens het licht en na het definitieve einde in 1982 van The Allman Brothers Band en enige amoureuze avonturen met dame Cher, kan Gregg alle aandacht verder op zijn solocarrière richten.  Zo verschijnt in 1997 het album "Searching for Simplicity", gevolgd in 2011 door het sympathieke bluesalbum "Low Country Blues", dat met 11 covers een staalkaart van de belangrijkste Amerikaanse bluesstromingen laat horen.  Dit jaar werd dat opgevolgd door "Southern Blood", dat hij vlak voor zijn dood had afgerond.

"Southern Blood" werd opgenomen in de beroemde Fame studio's in Muscle Shoals met de vermaarde topproducer Don Was. Hij zorgde op deze plaat voor een volstrekt tijdloos geluid, waarin de invloeden uit de country, folk, R&B, blues en rock uitstekend gedijen. Maar ook flink wat muzikanten, zoals Jackson Browne, Buddy Miller, pedal steel tovenaar Greg Leisz en blazer Jay Collins doken mee in de studio om Gregg Allman op zijn vele orgels te begeleiden. In tien nummers laat Allman zijn muzikale talent schitteren. De sound is zoals op zijn vorige plaat compacter dan Allman’s werk met z’n Brothers Band, geen lange uitgesponnen solo’s, maar scherpe riffs door een zeer strakke band. Maar het is vooral de doorleefde stem van Allman zelf, die de vele jaren met hoogte- en dieptepunten verbazingwekkend goed heeft doorstaan en nog net zo soepel en doorleefd klinkt als in de hoogtijdagen van de Allman Brothers Band.

"It feels like home is just around the bend. I’ve got so much left to give but I’m running out of time. … I can’t bear to think this might be the end. But you and I both know the road is my only true friend." zingt Allman in het indrukwekkende "My Only True Friend", het enige zelfgeschreven nummer op deze plaat.  Verder horen we songs van zijn tijdgenoten als Bob Dylan, Tim Buckley, Jerry Garcia, Lowell George en Jackson Browne. Maar steeds vertolkt hij deze songs op gloedvolle wijze, en denken we vooral aan de gepassioneerde versie van Tim Buckley’s "Once I Was", het gitaarwerk in Dylan's "Going Going Gone", en de op elkaar volgende Grateful Dead's "Black Muddy River" en Willie Dixon's "I Love The Life I Live" zijn Allman gewoon op het lijf geschreven. En dan zijn we half het album, en volgen nog vijf andere songs die zoals de vorige vijf, voor Allman een speciale betekenis hadden. Het maken van een goede afscheidsplaat is maar weinigen gegeven. David Bowie deed het op unieke wijze, Leonard Cohen op een buitengewoon ontroerende manier, terwijl Johnny Cash er in slaagde om een hele stapel goede afscheidsplaten te maken. Gregg Allman levert gewoon een afscheid in stijl op.

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: Rounder / Universal

video