NIGHT TREE - NIGHT TREE

Dit moet zowat de snelst ontstane debuutplaat uit de recente geschiedenis zijn: exact een jaar geleden begonnen zes mensen waarvan sommigen elkaar niet of nauwelijks kenden, samen muziek te maken. Hun gemeenschappelijke punt was, dat ze allemaal studeerden of net afgestudeerd waren van het New England Conservatory in Boston. Het conservatorium kreeg lucht van hun bezigheden, gaf hun een beurs als “Wildcard Ensemble” voor het schooljaar 2016_17, waarin ondermeer een aantal coachingsessies inbegrepen was. Die sessies werden gegeven door Winifred Horan, de fiddler van de nogal wereldberoemde folkband Solas.

Daar kreeg een en ander vorm en het sextet, waarvan ik overal lees dat de muzikanten met meer dan normale focus aan het werk zetten, kan vandaag uitpakken met een eerste plaat, waarvoor een ander lid van Solas in de producersstoel ging zitten: Séamus Egan zat aan de knoppen en zorgde er voor dat de in aanzet nogal verschillend klinkende nummers -zo goed als allemaal door de bandleden zelfgeschreven- voldoende eenheid vertoonden en dus als volwaardige CD-annex-visitekaartje kunnen dienen.

Die bandleden, dat zijn Lily Honigberg (viool), Chris Overholser (viool en altviool), Sunniva Brynnel (accordeon), Zach Mayer (sax), McKinley James (cello) en Julian Loida (percussie) en wat opvalt, is dat ze zich een aantal genres eigen gemaakt hebben, die variëren van Ierse Folk over klassiek en jazz tot Klezmer, Indische en Afro-Cubaanse muziek en dat hoor je doorheen de hele plaat. Naar ik lees, hebben de gasten de gewoonte in het donker te repeteren, zodat ze beter naar elkaar kunnen luisteren en ook dat kun je horen: deze jongens en meisjes -want zo piepjong zijn ze echt wel- kunnen zich perfect inleven in de klank van hun eigen en andermans instrument en, gegeven zijnde dat je binnen de groep te maken hebt met vier componisten en zes zangers, heb je enerzijds de kans erg veelzijdig uit de hoek te komen en houdt dat anderzijds een gevaar in op gebrek aan samenhang.

Die valkuilen worden prima vermeden en daarin vermoed ik de hand van Séamus Egan, van wiens Solas al meteen “Viva Galicia” gecoverd wordt, gekoppeld aan “Night Trees”. Zo’n koppeling vinden we ook in de tandem “Saraswati”, van de hand van Brynnel, met “Catharsis” één van de meest populaire hedendaagse fiddlemelodieën, die we ook van onder meer Nathalie McMaster kennen. Een zelfgeschreven tandem is er ook: “For Lyle” van Brynnel wordt gekoppeld aan “Brattleboro Zombies”, dat door McKinley James bedacht werd. Er is de traditional “Ships”, die door zowat iedereen gespeeld wordt, die met Ierse folk bezig is en voor het overige is zijn er alleen de eigen songs van Brynnel, die eerder de weidse, breed uitgesponnen liederen en tunes maakt, zoals het prachtige “Thanksgiving”, terwijl Zach Mayer duidelijk zijn nummers schrijft met de verschillende instrumenten, die de band rijk is, in het achterhoofd.Noem het mini-kamermuziekstukjes voor folkensemble, zoiets.

Wat er ook van zij, voor een debuut van een dermate jonge band, vind ik dit bepaald indrukwekkend en het zou mij niet verbazen mocht dit zestal volgende festivalzomer hier bij ons opduiken op enkele gespecialiseerde affiches. Geef deze jongens en meisjes nog twee of drie jaar en, met de dosis talent, die hier verzameld is, komt daar onvermijdelijk een heus meesterwerk van.

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video