MARK OLSON - SPOKESWOMAN OF THE BRIGHT SUN

Mark Olson, is inderdaad dé Mark Olson, die ons met The Jayhawks zo vaak wist te beroeren en die de lat zeer hoog legde voor al wie na hen in de Americana iets wenste te betekenen. Sinds The Jayhawks het, na enkele af- en aan toestanden voor bekeken hielden en de Original Harmony Ridge Creek Dippers, waarvan hij de leiding had, samen met zijn toenmalige vrouw Victoria Williams -voor ons part een enorm onderschatte songwriter- ophield te bestaan nadat het huwelijk niet stand bleek te houden, is Olson vooral solo aan het werk geweest en dat leidde niet bepaald tot zijn beste of meest geapprecieerde werk.

Intussen heeft hij in de Noorse Ingunn Ringvold een nieuwe levenspartner gevonden en maken ze samen muziek: de eerste sporen daarvan vonden we terug op het wat onevenwichtige “Goodbye Lizelle”, waarvoor deze “Spokeswomen….” de opvolger is. Hoewel de plaat onder Olson’s naam verschijnt, is het redelijk duidelijk dat de inbreng van Ringvold, zowel vocaal als instrumentaal als wat de composities betreft, meer dan één vinger in de pap had en dat resulteert in een zonnige, klaterende, aan sixties pop-met-psychedelische invloeden verwante plaat, die, wat mij betreft, één ding duidelijk aantoont: Olson rendeert het best als hij een evenwaardige tegenspeler heeft. Dàn pas komen zijn zang, zijn zin voor harmonie, zijn vermogen om prachtige, eenvoudige melodieën te bedenken…het best tot hun recht.

De plaat werd opgenomen op eenvoudige apparatuur in een allesbehalve studio-omgeving, namelijk het huisje waar het koppel woont in Joshua Tree en ze bevat tien songs, die bulken van de nostalgie naar de jonge jaren van Olson.

Hoogtepunten zijn er nauwelijks, maar zeperds al evenmin: deze fijne, kabbelende plaat, die voor LP-formaat gemaakt lijkt, speelt de hele 36 minuten lang op erg hoog, geraffineerd nivaea en nummers als opener “Dear Elisabeth”, “All My Days”, afsluiter “Death Valley Soda Pop Cool Down Dream” of vooral “Seminole Valley Tea Snipper Society” hebben ongetwijfeld radiopotentieel: zonnige pop, die niemand kwaad doet, maar als een warme deken om je schouders een perfecte aankleding vormen in deze wat donkere overgangsdagen, die bij het begin van de herfst horen.

Midden oktober is het gezelschap voor een aantal concerten in onze contreien -al wordt België zo te zien alweer schromelijk genegeerd- en die concerten zijn aanbevolen, op basis van deze plaat, die mooi is, erg mooi zelfs, maar toch: ik denk dat dit een soort opstapje is naar een heus meesterwerk dat nog gemaakt moet worden. Spannend, toch?

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video