THE ROSELINE - BLOOD

Ik ben een beetje geneigd te denken dat het nogal mysterieus te noemen is, waarom deze band rond Colin Halliburton niet allang meer bekendheid geniet. Met deze “Blood” is de band immers al aan de vijfde plaat in een kleine tien jaar toe en keer op keer komt diezelfde vraag bij me op. Nu ja, als ik me die vraag steeds weer stel, betekent dat ook dat ik er het antwoord op weet: dit is muziek waarvoor hiet nauwelijks nog ruimte is op de radio en dat moeten we durven erkennen: een “nieuwe” band, wordt maar bekend, omdat de radio de muziek massaal oppikt. Dat gebeurt met The Roseline dus niet en dat is bijzonder jammer, zeker nu op de nieuwe plaat de parels weer kwistig in het rond gestrooid worden.

Colin Halliburton -die ooit besliste muzikant te worden, nadat hij Lucinda’s “Car Wheels…”-plaat gehoord had, schreef ook nu weer alle twaalf songs van de plaat zelf en die gaan, als vanouds, over Het Leven: hoe je het invult, hoe je omgaat met het ouder worden en je sterfelijkheid, hoe je je gedraagt in een (hopelijk) langdurige relatie. Dat hij een heel zuivere, wat aan Paul Simon herinnerende, stem heeft, vind ik een troef voor de vaak wat fragiele nummers, zoals het wel erg broze “Nocturnal”, waarin hij iemand aanspreekt, die hij erg mist, “‘cuz you never judge, you believe” of naar “Tennis Tan”, over een liefde tussen twee mensen, die nogal flink in leeftijd verschillen. Colin durft zichzelf dus bloot te geven en dat wordt misschien niet erg geapprecieerd in deze tijden van stoere praat, al geeft het de nummers, in mijn ogen toch, een heuse meerwaarde, doordat het de geloofwaardigheid ervan verhoogt. Hier is iemand aan het werk, die begaan is met De Mens en wat hem drijft of afremt en daar hebben we met z’n allen nood aan, al willen sommigen het nog niet geweten hebben.

Ik gebruikte overigens het label “alt-country”, omdat bijwijlen ook de invloed van bij voorbeeld (de eeuwige) Jayhawks nadrukkelijk doorschemert, iets waar niemand van de huidige generatie songschrijvers zich over hoeft te schamen, want fie band wàs immers onbeschrijfelijk belangrijk voor het geluid van het eind van vorige eeuw. Ik verwijs graag naar “How to Be Kind” of opener “How To Be Kind”, waarin de videolink trouwens hiernaast te vinden is.

Je kan overigens aan alles op deze plaat horen dat The Roseline méér is dan Colin Halliburton & Friends: dit is een erg goed op elkaar ingespeelde groep muzikanten. Ehren Starks legt fijne toetsenpartijen neer, multi-instrumentalist Jeff Jackson duelleert prachtig met gastvioliste Vera Valentine op bv. “Maze of Glass”, gitarist Kris Losure en drummer Jim Piller blinken uit in bescheidenheid en gedoseerd spel, wat, alles bijeen, bijdraagt tot alweer een heerlijke plaat van een kerel, die je hoe langer hoe nadrukkelijker het Grote Succes toewenst. Begin november is het gezelschap voor een viertal concerten in Nederland en België…heel warm aanbevolen!

(Dani Heyvaert)

 

2.11 - "DE MUZIEKDOOS" ON RADIO CENTRAL, ANTWERPEN
2.11 - SNUFFEL, BRUGGE
3.11 - ZENNEGAT 13, MECHELEN
4.11 - WIM'S MUZIEKKELDER, DOETINCHEM, NL
4.11 - CAFE MERLEYN, DOETINCHEM, NL


 

Artiest info
Website  
 

Bandcamp

video