THE CELTIC SOCIAL CLUB - A NEW KIND OF FREEDOM

Waar ze hun naam vandaan hebben, is niet moeilijk te raden: de Buena Vista en de New Orleans Social Club zijn ook bij ons nogal bekend en dus weet je als luisteraar zo ongeveer waar je je aan kan verwachten, wanneer je deze tweede plaat van dit Bretons-Schotse zevental in de CD-lader speelt. De heren hebben een verleden bij bands als John Doe, Red Cardell en The Silencers en startten met The CSC in 2014 een beetje als een bezigheid voor één seizoen: enkele festivaloptredens en één plaat waren gepland, maar toen de verkoopscijfers van die plaat zowat de pan bleken uit te swingen en de “enkele” optredens algauw een wereldtournee van ruim vijftig avonden bleek te worden, besloten met een massaal bijgewoond concert in Central Park, New York, besloten ze toch maar om ermee door te gaan en daaruit resulteerde midden 2017 deze tweede plaat, die nu, allicht met het oog op het komende festivalseizoen, ook officieel in de Benelux verschijnt.

De eerste plaat heb ik nooit gehoord, maar de tweede opent met de titeltrack ijzersterk en in rasechte folkrockstijl: een dosis punk in de aanpak, een batterij echte folkinstrumenten als banjo, doedelzak, fiddle en fluiten omringd door heuse rock-onderdelen als drums en keyboards. Na nauwelijks drie minuten ben je opgewarmd voor wat een heus feest zou kunnen worden, maar helaas: voor “Dreams to Believe in” wordt de gashendel drastisch teruggedraaid, al wordt er voor “Lucy Wan” opnieuw een versnelling hoger geschakeld en wordt de dansbaarheid dus opnieuw verhoogd.

“Christmas 1914” is een oertraditioneel folkgegeven, dat voor de gelegenheid in een hedendaags kleedje gegoten wordt en een fijn voorlopig hoogtepunt vormt, geheel in de lijn van wat we bij ons van bij voorbeeld Kadril zouden kunnen verwachten. Die vreugde is helaas van al te korte duur: de song, die dan volgt, “Aliens” is noch min, noch meer een niemendalletje, dat je al vergeten bent, voor je ’t helemaal uitgeluisterd hebt.

“The Birds” blijft dan een stuk langer hangen, vanwege de bluesy aankleding, die deels voortgezet wordt middels het gebruik van de mondharmonica in “When You Need Someone”, maar eigenlijk is het wachten tot deel twee van het trio “A Dub for Black Donald”, eer je opnieuw die feestelijke sfeer krijgt, die je van dit soort bands verwacht. Met “Sack of Bones” laten banjo en bas nog enig heupwiegen toe, maar afsluiter “After the Fall” wacht tot hij ruim vijf minuten onderweg is om je echt aan te spreken.

Ik ben dus meer dan een flinke tikkel ontgoocheld in deze CD, die op papier zoveel beloofde, maar mij, zelfs na vijf pogingen, op een paar nummers na niet kan overtuigen. Wat niet wegneemt dat ik de band alle succes toewens, maar: in onze contreien zal dit niet snel aanslaan, vrees ik.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : 10H10
distr.: Xango

video