BOUBACAR TRAORÉ - DOUNIA TABOLO

 

Dit moest er ooit van komen: de laatste overlevende van de Malinese blues, die, na jaren radiostilte via Europa -en vooral Brussel- in de jaren ’90 herontdekt werd en sindsdien al een achttal platen maakte, trok op z’n 75ste voor het maken van deze negende plaat, naar de zuidelijke Verenigde Staten en nam er in Lafayette, Louisiana, een dozijn songs op, waarvoor hij de hulp kreeg van een paar mensen, die ginds nogal wat bekendheid genieten en die faam voor een flink deel te danken hebben aan hun interesse voor de weg die de blues in vroegere tijden aflegde, van Afrika naar de States.

Van Corey Harris weten we al sinds zijn “Mississippi to Mali”-project uit 2003 dat hij de Grote Reis ondernam en op die plaat had hij, naast Boubacar Traoré, nog de grote Ali Farka Touré als sidekick. Nu is het dus zijn beurt om Boubacar-de-dribbelaar, zoals zijn bijnaam luidt, bij te staan op zijn project dat de omgekeerde reis maakt. Hijzelf vertegenwoordigt Afrika en onderzoekt hier waar de blues naartoe is gegaan.

Leyla McCalla, bekend van haar rol bij de Carolina Chocolate Drops en zelf fervent beoefenaarster van de cross-overmuziekjes, te verklaren door het feit dat haar beide ouders in Haïti geboren werden. Leyla is vandaag toonaangevend in de folkscene van Louisiana, een positie die ze deelt met violist Cédric Watson, die zelf ook een miniversie van de grote reis ondernam. Vanuit zijn geboortedorp San Felipe in Texas raakte hij gefascineerd door de cajun en de Creoolse gemeenschap uit Louisiana en verkaste dus daarheen. Vandaag is hij één van de meer bekende gezichten, die werken aan het in stand houden van het Creoolse Culturele erfgoed. Dat Boubacar bij die drie jongeren uitkwam is dus allerminst toevallig, maar gestoeld op de wil om te weten… In de Staffland-studios van Chris Stafford werd, onder begeleiding van de vaste twee begeleiders van Traore, Vincent Bucher op harmonica en Alassane Samaké op percussie, herwerkten de muzikanten een aantal oudere nummers van Boubacar en gaven ze vorm aan een aantal nieuwe songs.

Het geheel, twaalf stuks, aangevuld met een voor radio klaar gestoomde herwerking van “Dis Lui Que Je L’aime Comme Mon Pays”, dat dus twee keer in de tracklisting voorkomt, klinkt als een heel fijne vorm van geïntegreerde Mali-blues, zonder dat nochtans de cajun of andere Louisiana-accenten op enig moment de bovenhand halen. De harmonica can Bucher slaat het duidelijkst de brug tussen de typische Traoré-gitaarstijl en de diepe zuidelijke Verenigde Staten. De bijdragen van Watson blijven heel discreet en haast liefdevol ondersteunend en omarmend, zoals in “Narena”, de cello van Leyla McCalla doet eigenlijk net hetzelfde, vooral dan samen met de mooiste gastbijdrage van de hele plaat, de Engelstalige vocalen, die zij aan “Je chanterai pour toi” toevoegt. Corey Harris horen we enkel in “Ben de Kadi”, te vertalen als “niets is belangrijker dan vrede”, waarop hij mee gitaar speelt en zingt.

Hoewel de plaat ruim 74 minuten duurt, lijkt het alsof ze voorbijvliégt; zo intens en gevarieerd is ze. en je kunt ze dus rustig inschrijven in het rijtje grote platen zoals die reeds genoemde Mali to Mississippi” en “Talking Timbuktu”. Heerlijke plaat, die uitstekend kan dienen als introductie tot de mandingue-blues, voor mensen die nog moeten ingewijd worden. Voor anderen: verplichte stuff !

(Dani Heyvaert)

 

 


Artiest info
Website  
 

Label: Lusafrica
distr.: Coast To Coast

video