EMIRHAN TUGA & EDZO BOS - TURKISH RECITAL

Het gebeurt niet al te vaak dat u in deze kolommen iets te lezen krijgt over “echte” klassieke muziek, maar, als er zich een project aandient zoals dit, kunnen we daar moeilijk overheen kijken. Emirhan Tuga is een in Amsterdam verblijvende klarinettist van Turkse origine, die met de grootste orkesten en kamermuziek-ensembles in grote delen van de wereld optreedt, les geeft aan het Amsterdamse conservatorium en daarenboven een meer dan gewone interesse vertoont voor wat ik gemakshalve als “Balkan-muziek” zou kunnen omschrijven. Edzo Bos, van zijn kant, is van Groningse komaf maar woont tegenwoordig ook in Amsterdam, van waaruit hij zijn carrière in de kamermuziek uitbouwt. Als pianist won hij zowat alle prijzen, die Nederland rijk is, hij studeerde in Genève, waar hij een koor dirigeerde en begeleidde, treedt op in duo met mezzosopraan Anneloes Volmer en in meerdere trio-formaties, soleert bij het Valkenswaards Kamerorkest en kwam in Amsterdam dus in contact met Emirhan en, zoals dat gaat bij muzikanten, werd er al gauw over “samen iets doen” gesproken.

Dat werd dus dit “Turkish Recital”, iets waar Emirhan al van droomde sinds hij in Ankara studeerde. Hij vroeg zich namelijk af hoe het kwam dat het werk van Turkse componisten zo zelden in de programma’s van de gevestigde muziekhuizen opgenomen werd, een vraag die hem op een dag ook indirect aangereikt werd door zijn Duitse collega Herman Braune, die hem vroeg of hij het ooit zou overwegen een volledig programma in elkaar te knutselen, bestaande uit Turkse klassieke muziek. Het antwoord bleek een volmondig “ja”, waarna een hele tijd van research volgde en hij een aantal van de componisten persoonlijk leerde kennen. Op die manier zocht hij een repertoire bijeen van voornamelijk jonge Turkse componisten, maar ook van gevestigde waarden als als Necil Kazim Akses (“Allegro Feroce”) en Ahmet Adnan Saygun (“Horon”).

Twee van de jongeren schreven speciaal voor dit project een nieuw stuk: Meliha Doguduyal bracht “Longing” aan en Evrim Demirel maakte “Molto Reflexivo n°2”, die nauw aansluiten bij het oudere werk en die moooi mee illustreren hoezeer muziek een universele taal is: invloeden uit de Turkse folk, zowel wat betreft de ritmes als het gebruik van de maqam-toonzetting, citaten uit oude Turkse volkswijsjes…het past allemaal wonderwel in elkaar en als je een illustratie van de notie “wereldmuziek” wil horen, zit je hier gebeiteld. Muziek is namelijk iets dat overal ter wereld gemaakt wordt, door mensen in hun bepaalde omgeving en tijdssegment, maar dat kan begrepen en geliefd worden door mensen van overal. En uiteindelijk verschilt het allemaal niet zoveel van elkaar. Dat lijkt mij dé zin van deze erg knappe plaat: waar muziek ook vandaan komt, hoe oud of nieuw ze ook is, ze kan je raken en aanspreken. En je leert er nog wat van….

(Dani Heyvaert)

 



Artiest info
Website  
 

Label: Antre Music
distr.: Xango