GIG - BRAVE NEW WORLD

Dit is er eentje, waar we de komende tijd veel gaan van horen, durf ik te denken. GIG is namelijk niks minder dan een heuse supergroep, zoals ze vandaag de dag nog nauwelijks voorkomen. De drie heren achter dit project luisteren naar namen als klokken: Randy Goodrum, songwriter met een pedigree van Anne Murray tot El DeBarge en van Steve Perry tot Toto en ook de helft van het zwaar onderschatte JaR, duo dat hij vormt met gitarist en producer Jay Graydon. Dave Innis, heerlijke toetsenist, was mede-oprichter van country-popgroep Restless Heart en -wellicht vooral- songwriter, die materiaal leverde aan The Pointer Sisters, Peter Cetera en Kenny Rogers. Bruce Graitsch, tenslotte is een uitermate actieve gitarist en sessiemuzikant, die bijdragen leverde aan platen van Celine Dion, Elton John, Peter Cetera en Amy Grant en tussendoor ook genoteerd mag worden als medecomponist van Madonna’s “La Isla Bonita” en Richard Marx’ “Don’t Mean Nothing”.

Goodrum-Innis-Graitsch, als je dat afkort, krijg je GIG en deze “Brave New World is hun debuutplaat, die allerminst toevallig ter wereld komt via het fijne Spaanse label Constante y Sonante, dat ons recent ook “Original Demos” van de wat onverwachte tandem Burt Bacharach/Tonio K. schonk en de geweldige “Walking on Air” van Tomi Malm, waarover we vorig jaar in deze kolommen nogal uitbundig de loftrompet staken. Het GIG-project liep van 2013 tot 2015, met tracks, die voor het merendeel door Innis en Graitsch samen geschreven werden, waarna Goodrum de teksten en de zang toevoegde en een hele zwerm topsessiemuzikanten de klus afwerkten: drummers Keith Carlock (zie Toto en Steely Dan), Dan Needham (zie Michael McDonald en Marc Broussard),Billy Ward (zie Bill Champlin) en Doug Yowell (zie Suzanne Vega) kwamen aan boord, samen met topbassisten George Hawkins Jr? (zie Kenny Loggins) en Tim Denbo, die je al jaren op onnoemelijk veel Nashville-producties kunt horen.

Als dit allemaal leest, weet je dat je terecht komt in de toplaag van de West Coast Pop en na enkele beluisteringen van het elftal songs van de plaat, besef je dat je naar een masterclass in songwriting en arrangement aan het luisteren bent. “Songwriting”, dat verondersteld een samengaan van knappe melodie met passend arrangement en een tekst, die je aandacht trekt en daarvan is er hier meer dan voldoende aanwezig, bij voorbeeld met softrocker “Hernando’s Paradise” of “The Box”, wat mij betreft dé klapper van de plaat, met zijn samenspel tussen de milde jazz ondertoon van de gitaar, de parelende pioano en de Steely Dan-vocalen. Ik denk dat het een kwestie van tijd is, voor we onze radiogolven horen melding maken van songs als “Little Flame”, een geheide hit, waarin de stem van Goodrum formidabel de strijd aangaat met zijn eigen Hammond B-“ en de prachtige gitaaruithalen van Graitsch.

Luister naar de lichtjes Latin klinkende “Isle of Pigs”: fantastische, subtiele melodie, omgeven door fijn pianowerk en geraffineerde percussie. Bij de titeltrack kun je onmogelijk niet aan The Beatles denken, en de afsluitende “All I’ll Ever Need” is op zich al de aanschaf van de plaat waard: het werd in de vroege jaren ’90 van vorige eeuw geschreven door Michael Haddad en ingezongen door de “Soulful Rain Man” Warren Wiebe, die in 1998 veel te vroeg overleed. De platenmaatschappij kreeg de vocal tracks van Wiebe in handen via Haddad en vroeg aan GIG om het nummer, speciaal opnieuw aan te kleden. Op die manier kunnen we Wiebe’s stem nu al voor de derde keer horen, want ook op de Bacharach & Tonio K. en op de Tomi Malm-platen stond telkens een nummer dat hij nog had ingezongen. Derde keer op rij: dankuwel Constante Y Sonante!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video