MEADOWLAKE - MEADOWLAKE

Ik heb er weinig moeite mee, toe te geven dat ik totaal geen kenner ben van de alternative rock- en popscene en dus beken ik eerlijk dat ik nog nooit van Meadowland gehoord had, voor ik deze bijna-debuutplaat te beluisteren kreeg. Het Groningse vijftal, twee dames en drie heren, die blijkens de vermelding op het bijgeleverde promoblaadje, hun muziek onder de zogeheten “shoegaze” richting willen gelabeld zien, maakte al een EP, maar debuteert hier dus echt, met een verzameling van tien songs. Het vriendenclubje rond tekstenschrijver Jarno Olijve kende elkaar al vijf, zes jaar, voor ze, toen nog met z’n zevenen, besloten samen muziek te gaan maken. Dat leek allemaal redelijk goed uit te pakken, want de eerste demo werd flink opgepikt door de Nederlandse radio, waarna de vraag om liveconcerten toenam en twee leden het voor bekeken hielden, zodat nu nog het vijftal overblijft, dat we hier aan het werk horen.

Het eerste wat opvalt na een paar beluisteringen, is het knappe, op gitaar gestoelde geluid, dat in vele fijne lagen uitgebouwd wordt tot een heuse, warme sound, vol etherische stemmen, echo en en fijne koortjes. Ik lees dat de band de nummers samen schrijft en dat is er ook aan te horen: deze songs -fijne melodieën trouwens- stralen werkelijk uit dat ze het resultaat zijn van echt groepswerk en dat levert voorwaar een fijne, zij het wat herfstige, plaat op, waaruit nu, naar ik lees op het web, al een viertal singles gepuurd werden, wat me allerminst verbaast. Dit is namelijk een verzameling songs, waarvan de teksten eigenlijk een tikkeltje naar achteren gemixt zijn, zodat je voornamelijk de instrumentale invulling te horen krijgt en die vind ik bijzonder fijn klinken.

Nogmaals: ik ken niet veel van de hedendaagse pop, maar echo’s van een band als The National kan ik wel terugvinden in deze plaat, die je, volgens mij, in haar geheel moet draaien. Naar verluidt, kwamen de bandleden op persoonlijk vlak in behoorlijk zwaar weer terecht, toen de moeder van één van hen overleed terwijl de groep de nummers aan het schrijven was en de moeder van een ander bandlid overleed, vlak voordat de opnames afgerond werden. Zulke dingen hakken erin, da’s duidelijk en het is misschien mee bepalend geweest voor het wat weemoedige en vertroostende geluid van de band. Als je vrienden hun moeder verliezen, ga je mee rouwen en tegelijk zoek je troost bij elkaar, zoiets.

Twee van de singles, “Hot Punch” en “Heavy” gaan over afsluiten en achterlaten en bij het rustige “War”, draait het helemaal om de stemmen en de drums en dat zijn echt knappe nummers, maar toch vind ik dat de band het beste voor het einde hield: afsluiter “Prove Me Wrong” is een bijzonder mooie song, waarvan de productie trouwens heel knap in elkaar zit, maar die vooral een heel aparte, mooie plaat op waardige wijze afsluit. Ik betrapte mezelf er een aantal keren op, dat ik, na het beluisteren van deze CD, even geen behoefte had aan andere muziek. Bij mij is dat een goed teken, want dan gaat het altijd over platen die “af” zijn, die goed zijn, zoals ze zijn.

Het was heel aangenaam kennismaken met deze jonge Nederlanders, die wellicht onze contreien al hebben opgezocht, maar waar ik geen oog voor had, omdat ik mij bij hun muziek niets kon voorstellen. Dat is bij deze verholpen en, de eerste keer dat ze’t wagen in België te komen spelen, zal ondergetekende niet ver uit de buurt zijn, zeker weten!

(Dani Heyvaert)

 

 

JUN 10 2018 | PODIUM GIGANT | APELDOORN, NL
MAY 26 2018 | HOP INTO THE GRAIN FESTIVAL | GRONINGEN, NL
MAY 11 2018 | VERA ALBUM RELEASE SHOW | GRONINGEN, NL

 

 

Artiest info
Website  
 

video