CONDOR GRUPPE - INTERPLANETARY TRAVELS

Als er nu eens één groep in onze contreien rondhangt, die ik met de beste wil van de wereld in in één vakje kan onderbrengen of achter één etiket plaatsen, dan wel dit zevental rond Michiel Van Cleuvenbergen en Jan Wygers: in het verleden verrasten ze ons al bijzonder aangenaam met “Latituds dell Cavall” en vooral met “Frog Bog” hun tribute aan de lichtjes kierewiete New Yorker Moondog, platen waarin de open geest en de technische kundigheid ongemerkt hand in hand gingen met het vermogen zich verregaand in te leven in een heel apart universum. In die zin is deze derde full length-plaat niet echt een verrassing, maar dat wordt ze wel, zodra je er nog maar een halve minuut van beluisterd hebt: dit is muziek, die om beelden smeekt, een soundtrack bij een nog te draaien film…puur instrumentaal, maar tegelijk ver weg van elk platgetreden pad en bovendien ook nog eens immens gevarieerd.

Opener “Abyss” klinkt een beetje loom, maar laat de luisteraar wel langzaam aan het decor der werkzaamheden binnenglijden. Dat decor lijkt op een set van een -vanzelfsprekend- in zwart-wit te draaien drama uit de vroege jaren zestig. Dan wordt het tempo lichtjes opgetrokken met “Pulse”, waarin je zowel echo’s van Ennio Morricone als Calexico en Pink Floyd hoort, maar vooral een heel eigen brouwsel, dat simpelweg “Condor Gruppe” heet. De titel van de plaat is niet zomaar lukraak gekozen. Enfin, dat denk en hoop ik toch, want een nummer als “The Wanderer” sterkt mij alvast in de overtuiging dat de band een heel eigen universum bedacht heeft en daarin ronddartelt met grote, verwonderde ogen en met het gelukzalige gevoel van een kind dat voor het eerst een snoepwinkel binnengaat.

Het spacy klinkende “House of Kraut” combineert psychedelisch gekleurde gitaren met rechtlijnige, hobbelende bas, bliepjes en clubritmes, die je naar de tijd van de Apollo-raketten terugvoert. Met “Void”, nauwelijks 149 seconden lang, wordt druk geëxperimenteerd met allerlei gitaareffecten, die uitmonden in een pianostukje, waarvan mijn nekharen keer op keer gaan rechtstaan. En dat blijven ze doen bij “The Orbit of the Sun & The Moon”, dat er, qua titel niet om liegt en in grote mate opgehangen is aan de fenomenale sitarklanken van gastmuzikant Nicolas Mortelmans, die de rest van de plaat eigenlijk -en ik bedoel dit uitermate positief- een beetje gaat beheersen, want ook in de laatste twee nummers, “Saraba” en “Farewell tot The Last Man on The Moon” neemt hij prominent de ruimte in, al mag ik ook de blaaspartijen van Rozanne Descheemaeker (van Float Fall) en Hanne De Backer (die er ook al op Frog Bog al bij was) niet vergeten.

“Saraba” doet mij -en ook dat vind ik helemaal niet erg- denken aan Sun Ra en het vormt de ideale aanloop naar de machtige climax, die “The Farewell to The Last Man On The Moon” heet: die zeven minuten zijn, wat mij betreft, de perfecte samenvatting van de hele plaat, die ruim 42 minuten duurt, maar geen seconde te lang is. Deze prachtplaat benadert namelijk op meer dan één moment de perfectie en dan te weten dat ze gemaakt is door mensen, die als het ware in onze eigen achtertuin actief zijn. Wat zijn wij toch een verwend volkje!

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

video