RANDALL BRAMBLETT – JUKE JOINT AT THE EDGE OF THE WORLD

De Amerikaanse zanger / songwriter / multi-instrumentalist Randall Bramblett heeft een lange carrière achter de rug en mag bij het grote publiek dan niet zo bekend zijn, Americana liefhebbers en medemuzikanten dragen hem al jaren op handen. Waar Bramblett op vorige albums kon rekenen op een paar grote namen, zoals Mark Knopfler, Derek Trucks en Chuck Leavell, met wie Randall ooit in de band Sea Level zat, koos hij voor zijn nieuwe album "Juke Joint at the Edge of the World", ondertussen zijn elfde, voor de leden van zijn eigen band met wie hij de laatste jaren in clubs op afgelegen plaatsen, zorgde voor stomende nachten , een begeleiding van vrienden die ook op zijn vorig album "Devil Music" (2015) reeds van de partij waren. Dat levert bij elkaar weer een prachtplaat op, vol donkere, zwetende en schurende liedjes, over dwalende zielen en hopeloze gevallen.

De 70 jarige Randall Bramblett is een artiest die zowel solo en als sessie muzikant al drie decennia bezig is. Hij werkte al samen met o.a. Gregg Allman, Bonnie Raitt, Robbie Robertson, Elvin Bishop, Steve Winwood, Bonnie Bramlett, B.J. Thomas, Widespread Panic en Roger Glover. Bramblett speelt keyboards, saxofoons, gitaar, mandoline en harmonica. Zijn songwriting is beïnvloed door blues, folk en gospel muziek. Bramblett studeerde godsdienst en psychologie aan de Universiteit van North Carolina, om naar een seminarie te kunnen gaan. Maar na het luisteren naar de muziek van James Taylor, Carole King en Bob Dylan, wist hij beter en verhuist hij naar Athens, Georgia. Aanvang jaren ’70 doet hij sessie werk met Gregg Allman en Elvin Bishop en tourt hij met meerdere bands als The Gregg Allman Band, Widespread Panic en Traffic. Met Chuck Leavell vormt Bramblett de fusion rock band Sea Level, een jazz geïnspireerde spin-off van The Allman Brothers Band. In de jaren ’70 neemt hij twee albums op "That Other Mile" (1975) en "Light Of The Night" (1976) en in 1998 "See Through Me". Op zijn vierde studio album "No More Mr. Lucky" (2001) speelt hij Hammond B3 en sax. Jaren later in 2015 brengt Bramblett "Devil Music" uit. Voor de titel liet hij zich inspireren door een verhaal van Howlin' Wolf, die probeerde om terug in contact te komen met zijn vervreemde moeder, die hem verweet "playing the devil's music…".

Bramblett is geen man van de lange jam, maar schrijft compacte songs met kop en staart, sterk geïnfecteerd door blues en soul, gezongen met een aangenaam lichthese stem en doorgaans voorzien van een lekker swingende groove. En daarbij verloochent hij vooral zijn roots niet, al heeft Bramblett zijn neus wel degelijk op het heden gericht. Mooi voorbeeld hiervoor is de opener “Plan B”, een met vervormde drum loop, zware bas en reggae ritmes verankerde jump blues met tevens ook een elektrische piano met veel fuzz en smerige elektrische gitaren, waarin we een verhaal horen over opgesplitst worden in het midden van nergens met slechts een halve pint als gezelschap in een leeg busstation. Bramblet zegt hierover: "Might be a fool but at least I'm free/That's why they love me, I got no Plan B".

Negen van deze tien liedjes zijn verhalen over mensen en plaatsen in marginale en vaak risicovolle omstandigheden. De muzikale benadering is mager, gemeen en vettig. Bramblett 's doet dit al rockend en verkiest hierbij de duisternis en aanpassende atmosfeer, zoals in de zweterige, funky blues van "Pot Hole on Main Street", het tevens ook funky "Garbage Man", en de doorboorde R & B van "Fine". Bramblett's teksten in deze melodieën zitten vol met prachtig louche beeldspraak als ze de zelfkant van het leven vieren. Maar deze set bestaat niet alleen uit dronken late nachtpartijen, er zijn ook enkele wonderlijk vreemde verrassingen. Zo is "Trippy Little Thing" een waar psychedelia, funky blues en in Afrikaanse ritmes gedrenkt nummer. De single uit dit album "I Just Do not Have the Time" is gebracht in Chicago-stijl met een tekst vol van humor, ironie en sarcasme. De dreunende, licht psychedelische ballade "Since You're Gone" is een van de meest ontroerende dingen die Bramblett ooit heeft geschreven, zijn beeld en inleving zijn net zo suggestief als Tom Waits. "Mali Katra" is meer Afro-funk, zoals de titel laat vermoeden, gericht op het Midden-Oosten, met pezige gitaarrock, jazzy keyboards en een poëtische lyriek. De enige cover op de plaat, is Beck's "Devil's Haircut", een wat meer schuifelende track met dubbel getimede snaren, vette swingende hoorns en een rommelig orgel dat onmiddellijk de herkenbare gitaarriff van de melodie onderstrepen.

"Juke Joint at the Edge of the World " verlengt de richting die wordt gevolgd op "Devil Music", maar het is meer consistent en minder hectisch, terwijl je tegelijkertijd meer los en muzikaal aan het genieten bent. Bramblett en band doen niets liever dan goede songs over te brengen met de nodige grit en directheid die ze in een club zouden krijgen, en dat is voor ons meer dan genoeg. De melodieën en arrangementen zijn niet alledaags en de songwriting doordacht, met meestal goed geformuleerde woorden. Duidelijk is dat Bramblett niet alleen een uitstekende musicus is, maar ook een zeer getalenteerde songwriter. Nogmaals, met Randall Bramblett 'pur sang' ga je voor een verrassend, maar niet alledaags album en weet je nooit hoe je wakker wordt…

Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
distr.: PIAS

video