THE DESLONDES - HURRY GONE

Dat er in New Orleans veel muzikanten wonen is een understatement. In Deslonde Street vind je het gerieflijk huis van Sam Doores. Sam is, hoe kan het ook anders, muzikant. En samen met zijn kameraad Riley Downing vormt hij sinds 2010 The Tumbleweeds. In 2012 brachten ze hun debuutplaat "Holy Cross Blues" uit. Ze mochten de baan op met Alabama Shakes en Michael Kiwanuka. Niet veel later ontdekten ze dat de naam The Tumbleweeds al ingenomen was. Dus doopten ze zich om tot The Deslondes, vernoemd naar de straat waar ze voor het eerst samen songs schreven, repeteerden en opnamen.

Hun verhaal begint op de middelbare school waar Sam Doores en Cameron Snyder elkaar kenden en besloten te stoppen met studeren om muzikant te worden. Ze trekken rond met 'The Broken Wing Routine' band en belanden in Okemah, OK, op het 'Woody Guthrie Folk Festival'. Tijdens dit festival ontmoeten ze gelijkgezinden als zanger / gitarist Riley Downing en bassist Dan Cutler. Als de 'Broken Wing Routine' split, trekken Doores en Cutler naar New Orléans en richten er 'the Tumbleweeds' op. In die periode speelt Snyder ook nog met 'The Longtime Goners' en ontmoet hij John James Tourville, die viool en pedal steel speelt. The Deslondes zijn dus een vervolg van The Tumbleweeds, een project dat in 2010 opgezet is, en van wie hun titelloos debuut in 2015 verscheen bij New West Records, met als producer Andrija Tokic (Alabama Shakes). Op deze plaat hoorden we vooral heel swingende New Orleans-muziek met een flinke scheut country, maar ook hints naar de rock ’n’ roll van de oude Sun-platen, de soul van Stax en de gospel van The Staple Singers.

Voor hun muziek laten The Deslondes zich werkelijk inspireren door vroege Stax en oude platen van Sun en Atlantic Records. Ze musiceren in de geest van rondtrekkende country-troubadours Woody Guthrie, Hank Williams en Townes Van Zandt. De vocale arrangementen leerden ze kennen bij The Band en Allen Toussaint. En met hun nieuwe opvolger "Hurry Home" laat het vijftal zich net iets meer inspireren door de elektrische kant van het rootsspectrum, met nadruk op elektrische gitaren en orgel. De solozang en het schrijven van de nummers zijn verdeeld over alle vijf de groepsleden, zodat het album weer heerlijk eclectisch klinkt. De albumtitel verwijst overigens naar het leven on the road, want sinds hun debuut zijn ze af en aan onderweg geweest.

Wat opnieuw opvalt is dat de groep vocaal erg veel te bieden heeft. Niet alleen de samenzang is erg sterk, ook de solopartijen zijn een stuk pittiger dan het ongedwongen karakter van de nummers op het eerste gehoor doet vermoeden. Gitarist Sam Doores en percussionist Cameron Snyder nemen het leeuwendeel van de leadzang op zich, maar ook de overige bandleden nemen nu en dan plaats achter de microfoon, en dat zorgt voor een dynamisch geluidsbeeld dat zich ook doorvertaalt in de variatie die de onderlinge nummers kenmerkt. De countryblues van openingstrack "Muddy Water" contrasteert mooi met het opgewekte tweede nummer "One Of These Lonesome Mornings" of de lekker lome sfeer van "She Better Be Lonely" en "Just In Love With You", om van de feestelijke rockabillystamper "Hurricane Shakedown" en het lieve "Beautiful Friend" nog maar te zwijgen.

Ondanks het feit dat The Deslondes beschikken over vijf singer-songwriters die ook multi-instrumentalisten zijn, is er op deze plaat geen sprake van chaos. Het album is de creatieve balans van vijf muzikanten, die hun veelzijdigheid demonstreren. De kracht van de band zit werkelijk in de diversiteit verscholen. Er zijn momenteel heel veel bands die de mosterd halen in decennia die inmiddels ver achter ons liggen, maar het geluid van The Deslondes vind ik nog altijd uniek. Hun stokoude muziek roept weer talloze associaties op met de muziek van muzikanten die ons inmiddels helaas vrijwel allemaal zijn ontvallen en komt in tegenstelling tot de stoffige en oude platen van meer dan een halve eeuw geleden glaszuiver uit de speakers. Dat laatste is wederom de verdienste van topproducer Andrija Tokic, maar de band drukt zelf het meest nadrukkelijk haar stempel op "Hurry Home". Een plaat die niet bepaald het meest diepgravende americana album van het jaar is, maar het is wel heel bevorderlijk voor je humeur. Dertien gemoedelijke, bluesy countrynummertjes die ronduit perfect passen bij het zomerse weer van de laatste dagen en daar mogen we best blij mee zijn.

 

 

 

 

 

Artiest info
Website  
 

Label: New West Records
Distr.: PIAS

video