BART BULS - PARALLEL MINDS

 


‘Met ‘Parallel Minds’ heeft Bart Buls zijn droom waargemaakt…
en ons een droom van een plaatje bezorgd’

Bart Buls stelt dat het ‘door een schrijnend tekort aan bassisten’ is dat hij van in de loop van de eighties de akoestische gitaar van zijn jeugd links liet liggen om zich te concentreren op de diepe grom van de elektrische bas. Wat volgt, kan je onmogelijk binnen dit bestek samenvatten. Dan maar een staaltje namedropping. Bart ligt samen met Jan Leyers, PP Michiels en Bart Peeters aan de basis van Soulsister, werkte samen of toerde met, of begeleidde lieden als Medford Slim, Calvin Owens, Raymond, Roland, Johnny Copeland, Jean Bosco Safari, Jo Lemaire, Luke Walter Jr. (de diep betreurde voorman van Blue Blot), opper-Scabs Guy Swinnen, Ben Crabbé, Piet Van den Heuvel, bluesman Jan De Bruijn, Kelvin Holly (gitarist van o.a. Little Richard, The Amazing Rhythm Aces, Bobby ‘Blue’ Bland, Gregg Allman…),  Carlos Nuñez (de Galicische virtuoos op de gaita - doedelzak), Admiral Freebee, Will Tura, Bettie Serveert et j’en oublie: Bart vult het schrijnend tekort op met veel ijver en een brede glimlach!

Het aantal groepen waar hij lid van was, of die hij zelf opstartte, is legio. We hebben uitstekende herinneringen aan Bulsjivism 3.0 (een dot van een woordspeling!), samen met o.a. Ben Crabbé. En nog maar pas zagen we hem aan het werk in de hilarische, bepaald enthousiaste try-out van een voorlopig onbenoemd maar ambitieus trio met Ben en met saxofonist-gitarist Henri Ylen, drie akoestische gitaren in een stormloop van stevige rock-‘n-roll covers (bij Bruwanski in Poperinge op 5 april)  Als u zegt: ik ken dat gezicht… Dan zal dat wel te maken hebben met zijn frequente aantreden met De Laatste Showband op onze nationale TV-zender in het programma… hoe heette dat alweer?

Men prijst Triple B (Bart ‘Bass’ Buls) niet alleen omwille van zijn kwaliteiten als gieter van muzikale fundamenten, als zanger, akoestisch gitarist en groepsbeest, maar ook voor zijn karakter. Bart is een ongelooflijk toffe kerel, door medemuzikanten en zijn publiek geliefd als geen ander. Waar hij komt, schijnt de zon. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Het lijkt een secundaire eigenschap voor een bass player, maar dat is het helemaal niet. Het verklaart waarom hij in zoveel bands een vitale rol speelde en een verbindende factor werd tussen muzikanten van allerlei slag. Bassisten zijn de belangrijkste muzikanten in een band, stelden kort geleden een wetenschappers vast in een ongetwijfeld ernstig onderzoek, ongetwijfeld met een uitgestreken gezicht. Bart Buls is daar met zijn imposante verschijning het lillende bewijs van.

Het lijkt dan ook vreemd dat Bart Buls nog niet eerder een plaat maakte onder eigen naam. Hij deed er inderdaad lang over om die ultieme droom waar te maken, zeker omdat ze, op één nummer na, bestaat uit andermans songs. Maar hij wou niet over één nacht ijs gaan: hij had een reputatie hoog te houden. ‘Parallel Minds’ heet ze, titel die allicht geïnspireerd is door de songkeuze. Die liedjes zijn immers onveranderlijk van de hand van geliefde muzikanten die Bart diep bewondert, met wie hij zich verwant voelt. Het eerste wat opvalt is de indrukwekkende lijst bevriende muzikanten, stuk voor stuk toppers, die maar wàt graag een bijdrage wilden leveren aan de plaat. Nog ‘parallelle geesten’ dus. Het gaat gewoon om de fine fleur van onze rocksien en zijn met meer dan twintig. We besparen u de lijst, want die vindt u mooi opgelijst aan het eind van het cd-boekje… Trouwens, een aantal namen staan al in de eerste paragraaf. En het valt ook op dat niet alle muzikanten hun geëigende instrument bespelen.

De songkeuze mag voor de buitenstaander wat vreemd lijken, disparaat vooral. Maar in vele gevallen, gaat het om songs die Bart in zijn vele gedaantes al coverde en waar hij dus affiniteit mee heeft. Dat hij ze vaak bracht over een langere tijdspanne maakt dat hij die songs kon ‘verbartbulsen’, dat hij ze zich eigen kon maken. Dat valt te horen, want de cd vertoont een grote eenheid, maar da’s zeker mede de verdienste van producer-drummer Ron Reuman. ‘Parallel Minds’ werd alzo een cd die je keihard opzet in de auto als je een serieuze trip maakt en je laat hem telkens weer spelen. Dat er onder de elf songs maar één zit van eigen hand (samenwerking met Guy Swinnen en singer-songwriter Joost Van Hoeylandt), ‘I’ll Lose You’, is misschien te verklaren doordat enkel het beste goed genoeg was.

Onder dat beste twee anthems, hymnen dus, de songs die je hier niet zou verwachten: ‘Van Diemen’s Land’ van U2 en ‘This Land Is Your Land’ van Woody Guthrie zijn twee monumenten, die je niet zomaar covert. Bart heeft er een band mee, wat we bij de eerste live al bij herhaling mochten ondervinden. Meer in de lijn van de verwachtingen zijn opener ‘Let It Ride’ (Ryan Adams), ‘Personal Jezus’ van Depeche Mode (Martin Gore) en een lekker ontspannen swingend ‘I Won’t Back Down’ van Tom Petty/Jeff Lynne. Leuk is de keuze van het rockende ‘Splendid Isolation’ van Warren Zevon, een song die, o vette knipoog, zowat het omgekeerde beweert van waar Buls voor staat, ‘Ohio’ van Neil Young en het broeierige ‘Baltimore’ van Randy Newman, dit laatste in een beresterke uitvoering. Het valt op hoe straf de arrangementen zijn: muzikaal zit het helemaal snor en de koortjes zijn zalig.

Buls is zeker niet de grootste zanger, maar hij haalt er vakkundig het maximum uit en zijn stem klinkt hier dan ook prima. ‘Ring Them Bells’, één van de fijnste songs van Bob Dylan, naar we vermoeden één van Barts meest geliefde songs, is een sobere afsluiter, met enkel de grand piano van Jan Hautekiet en de basharp van Steven De bruyn. Een verstild orgelpunt na tien voltreffers. En van een voltreffer gesproken: in ‘Romeo And Juliet’, de pièce de résistance van ‘Parallel Minds’, levert Bart Buls vocaal, ondanks zijn beperkingen een briljante prestatie, alsof Mark Knopfler het niet pende voor Dire Straits, maar voor Triple B… Bart speelt het al jaren en is erin geslaagd het hier en nu te vereeuwigen, iets wat de helden van deze dramatische story van William Shakespeare niet lukte. We moeten vermelden dat de violen en de lap steel van Nils De Caster bepalend zijn voor de schitterende klankkleur van deze song, maar de zangprestatie van Buls is de max.

Met ‘Parallel Minds’ heeft Bart Buls zijn droom waargemaakt… en ons een droom van een plaatje bezorgd.  Dat het hem menens was, kan je ook afleiden uit de hoesfoto: Bart in volle .actie, opperste concentratie, het zweet biggelend van zijn neus, zijn haren naar de vier windstreken… zoals we hem kennen. Wat zijn we blij voor één van de sympathiekste bassisten van Vlaanderen. Tegelijk maakt ‘Parallel Minds’ ons benieuwd naar een volgend project…. Met meer eigen songs, Bart? Maar ach, eerst met volle teugen genieten van dit hebbeding…

Antoine Légat.

 

 

Artiest info
Website  
 

video