MONSIEUR DOUMANI - ANGATHIN

Het is, zo dunkt mij, een kwestie van tijd voor de naam van dit Cypriotische trio echt gemeengoed wordt binnen de wereld van folk- en wereldmuziekliefhebbers. Het trio is actief sinds een jaar of zeven en bracht met “Grippy Grappa” en vooral “Sikoses” al twee heel fijne platen uit, waarop ze traditioneel aandoende folk vermengden met ongebruikelijke instrumentatie. Nu is er dus “Angathin”, te vertalen als “de doorn” en met deze derde plaat doen de heren Demetris Yiasemidis, Angelos Ionas en Antonis Antoniou zonder twijfel een gooi naar de nominatie van “folkplaat van het jaar”. “Debuut van het jaar” en “Band van het jaar”-nominaties hebben ze al op zak en dus is deze stap min of meer logisch te noemen, al staan allicht ook hier tussen droom en daad enige praktische bezwaren en wetten in de weg. Aan de muziek zal het in elk geval al niet liggen: de muziekjes zijn van Griekse en ruimere Balkanafkomst en ze lijken traditioneel, al werden ze door de band zelf gecomponeerd, maar het is, zoals al gezegd, de ongebruikelijke instrumentatie die, naast de formidabele vocale prestaties, vanaf seconde 1 je aandacht bij de les houdt.

Demetris Yiasemides speelt fluit (ook de sipsi-variant) en doet met zijn trombone de plaat hoogst ongewoon klinken. Angelos Ionas beperkt zich tot de gitaar-met-nylon-snaren en Antonis Antoniou bedient zich van de Tzouras, een aan de bouzouki verwant snaarinstrument, maar doet ook langs electronische weg zijn duit in het zakje. Alle drie de heren zingen en ze doen dat op meer dan voortreffelijke wijze, zodat je zelfs de politiek en maatschappelijk geïnspireerde teksten niet eens hoeft te begrijpen om deze plaat te kunnen appreciëren, al helpt het CD-boekje de die-hard luisteraar ook hier uit de nood: de teksten staan zowel in het Grieks als in het Engels afgedrukt, zodat je een goed zicht krijgt op de onderwerpen waar de band het over heeft. Voor de goede orde en voor zover u enkele decennia in een media-vrije omgeving zou vertoefd hebben: Cyprus, dat is het eiland dat zowat op de grens van Europa en Azië gelegen is en waarvan het noordelijke deel sinds 1974 door Turkije bezet wordt. Een duidelijke scheidingslijn loopt doorheen hoofdstad Nicosia en het eiland is letterlijk in een Turks en een Grieks deel opgesplitst. Hoewel de bevolking voor ongeveer 70% uit Grieken bestaat en de overgrote meerderheid van de Cyprioten voor aansluiting bij Griekenland is, wordt de Turkse minderheid van ongeveer 25% als een volwaardig volk erkend en leven beide volkeren er sinds enkele tientallen jaren min of meer vreedzaam naast elkaar. Dat “naast elkaar” is een flink thema in het werk van Monsieur Doumani: ze ijveren ervoor dat beide bevolkingsgroepen veel meer mét elkaar zouden leven en de dingen delen, die ze onmiskenbaar gemeenschappelijk hebben. De plaat werd grotendeels geschreven in een periode dat nationalisme en racisme weer eens de kop opstaken en nogal wat van de songs handelen daar dus over. “Thorn of the Cactus” heeft het over in opstand komen tegen alles wat de vrijheid bedreigt, “Mishmash” roept op om niet alles te geloven wat de media je voorschotelen en “Drinkin’ and Kissin’” is geen gewoon liefdesliedje, maar een strijdlied, waarin opgeroepen wordt om te streven naar een leven zonder grenslijnen, geweren en prikkeldraad, maar integendeel te streven naar het hoogste goed: vrede. Zo is het maar net en ik kan de bijzondere liederen van de band dan ook alleen maar van harte aanbevelen: ze gaan niet alleen ergens over, maar ze zijn daarenboven prachtig gezongen, heel gevarieerd en bijzonder vakkundig gespeeld. Dit is er alvast eentje voor de eindejaarslijstjes!

(Dani Heyvaert)

 

 

Artiest info
Website  
 

Distr.: Xango

video