MALAGASY GUITAR MASTERS - VOLO HAZO

Liefhebbers van “echte” gitaarmuziek weten al langer dan vandaag, dat Madagascar een geweldige kweekvijver is voor gitaristen met uitzonderlijke kwaliteiten en deze “supergroep” is daar een meer dan uitstekend bewijs van. De band verenigt drie generaties muzikanten, alle drie al even virtuoos als muzikaal indringend, die een mooie doorsnede brengen van wat het “Grote Eiland” op muzikaal vlak te bieden heeft.

Door zijn ligging alleen al, is Madagascar uitstekend gesitueerd om een smeltkroes te zijn van allerhande genres: Afrika levert invloeden van Zuid-Afrikaanse, Keniaanse en Congolese stijlen, warin de gitaar heerst. Azië levert het voornaamste Malagassische folkinstrument, de valiha, een buisvormige citer, die zowat in alle traditionele muziek de hoofdrol speelt, de Arabische wereld liet allerhande varianten van de luit achter en de Westerse kolonialen drukten ook hun stempel op de cultuur en dus ook de muziek van het eiland.

De drie muzikanten zijn instituten binnen de Malagassische muziekscene. Jean Claude Teta is afkomstig uit de regio rond Tuléar, “de stad die nooit slaapt”. Hij wordt ook wel de gitarist met de feeënvingers genoemd en is de onbetwiste grootmeester van de tsapiky, de stijl die eigen is aan het meer zuidelijke deel van het eiland. De composities van Teta dragen invloeden van jazz en blues in zich en zijn vooral bijzonder delicaat van opbouw en hij levert het merendeel van de tracks aan, zij het dat hij op de voet gevolgd wordt door Chrisantho Zama, de autodidact van het gezelschap, die even virtuoos is als zijn twee kompanen, maar, wellicht omdat hij het allemaal zelf geleerd heeft, de meest folky van de drie: hij leerde de stiel op straat, in cabarets en bij traditionele feesten, zoals besnijdenissen en begrafenissen. De Benjamin van het gezelschap, Joël Rabasolo, doet geen enkele moeite om de invloed van Jimi Hendrix te verstoppen, al kan hij net zo goed met jazz overweg en noemt hij zelf Keith Jarrett als groot voorbeeld.

Die passie voor jazz wordt op de CD het duidelijkst geëtaleerd in een hemels mooie tsapiky-versie van Ellington’s “Caravan”, al vallen ook in nogal wat andere nummers jazzriedels te onderkennen. De eigen composities van het trio worden nogal vaak geïnspireerd door de natuur: de oogst (“Tsakorarake”) de golven (zie “Milomano”) de Heilige Bomen (zie de titelsong) en de Grote Gevoelens (zie “Aza Ariano Zaho”).

Een heel bijzonder moment komt er, als het drietal zich op “Valiha Malaza” gooit, een compositie van Rakotozafy, een man die twee bijnamen heeft: hij wordt zowel de Robert Johnson als de Johann Sebastian Bach van Madagascar genoemd en als je deze track beluistert, kun je voor beide bijnamen wat zeggen. Dat de plaat voor ruim de helft uit instrumentals bestaat, stoort niet in het minst: de heren zijn immers echte meesters op hun instrument en, wanneer ze zingen, doen ze dat met z’n drieën, zodat ook op dat aspect van de plaat werkelijk niks af te dingen is. Slotsom: ongemeen boeiende plaat voor gitaarliefhebbers, die bereid zijn het ruisen van de golven of het ritselen van de boomblaadjes te onderkennen!

(Dani Heyvaert)

Artiest info
Website  
 

label : Buda Musique
distr.: Xango