DE NAZATEN SPELEN ROBBY ALBERGA - ALS DE HAAN TANDEN KRIJGT

 

Het leven heeft zo van die ontnuchterende momenten in petto: dan denkt een mens al eens iets af te weten van jazz en aanverwante uit onze eigen contreien en dan val er plots een CD binnen van een band, die “De Nazaten” heet en waar je nooit van gehoord hebt. Wat doe je dan? In mijn geval nam ik de CD mee op de autoritten van de twee weken die volgden en kwam ik compleet i de ban van het geleverde spel en pas later ging ik op zoek naar informatie over het gezelschap en kwam ik dus te weten dat dit allerminst jonkies zijn, die nu debuteren…integendeel: het negenkoppig gezelschap blijkt aan zijn zesde plaat toe te zijn.

“Als de haan tanden krijgt” is een uitdrukking, die zo’n beetje hetzelfde betekent als “met Sint-Juttemis”, ofte “zo goed als zeker nooit”. Dat de band deze term als titel voor de plaat koos, heeft, zo verneem ik, zijn redenen en is te vinden in de manier waarop het orkest tewerk gaat bij het instuderen van nieuwe composities: iedereen heeft er zijn zegje over, iedereen heeft zijn eigen kijk op de dingen e wil die ook inbrengen. Dat bevordert niet meteen de snelheid van werken, maar het heeft wel zijn invloed op de mate waarin iedereen zich ook “smijt” wanneer er opgenomen wordt.

De composities op deze plaat zijn van allemaal van de hand van gitarist Robby Alberga, die één van de oprichters was, nu ruim twintig jaar geleden, van wat oorspronkelijk” De Nazaten van Prins Hendrik” heette, naar de gemaal van de Nederlandse Koningin Wilhelmina. De man stond niet meteen bekend als voorvechter van huwelijkse trouw en monogamie en van hem wordt gezegd dat er nogal wat van zijn nazaten rondlopen in Nederland en zijn gewezen kolonies. De muziek van De Nazaten is daar dus aan verwant: muziek die geen grenzen kent, die vooral gespeeld werd nadat het officiële gedeelte van de voorstelling afgelopen was en dus op momenten, die er écht toe deden. “Bastaardmuziek” is een term, die de groep zelf al eens gebruikt om te omschrijven wat ze doen.

De band bestaat uit negen muzikanten, die zich bedienen van voornamelijk blaas- en percussie instrumenten en daaraan toegevoegd de gitaar van Robby Alberga, een man, die kan componeren en spelen in zowat alle stijlen, die naar jazz zwemen (en wellicht ook daarbuiten, maar dat is slechts een gok) en zo hoor je op deze plaat zowel New Orleans als Paramaribo passeren, waan je je net zo goed op een trouwfeest als bij ’n begrafenis en vooral: je geniet met volle teugen van de composities, die de bandleden werkelijk op het lijf geschreven zijn en die één ding gemeen hebben: je wordt hier zo verdomd blij van.

Qua ontdekking, is dit voor mij zowat hét snoepje van dit nog prille jaar en het is mij een raadsel waarom deze band niet wereldwijd volle zalen lokt. Misschien moeten onze radio’s dit maar eens gaan draaien, zodat het niet tot de niche veroordeel blijft, waarin het nu zit. Immers: hier is geen seconde moeilijkdoenerij in het spel, al klinken de composities bij momenten wel behoorlijk complex. Dit is gewoon steengoeie muziek, waarvan iedereen et oren aan z’n hoofd kan genieten, als hij maar de kans krijgt ze te horen.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Strotbrock
distr.: Xango

video