BCUC - EMAKHOSINI

In ons festivalverslag van Esperanzah! 2017, schreven we over deze band dat ze een behoorlijk verpletterende indruk nalieten met hun nochtans veeleisende muziek, die voornamelijk op percussie drijft en een mix is van oude Bantu-krijgsgezangen met funk, rap, gospel en soul. Als ik nu de tweede plaat van het gezelschap in handen heb, zie ik dat die opgenomen is en de weken voorafgaand aan Esperanzah en verwacht ik dus enkele nummers te herkennen, maar dat valt dik tegen: deze CD bevat maar drie nummers: “Moya” is 19:11 minuten lang, “Insimbi” duurt er 16:41 en afsluiter “Nobody Knows” -de klassieke gospelsong- loopt net boven de drie minuten. Kleine veertig minuten dus, voor drie songs, dat wordt werken, zo hoor ik mezelf denken.

Nu, helemaal nieuw is het verschijnsel van de ultra lange songs ook niet: Fela Kuti durfde zich indertijd ook al te beperken tot één nummer per LP-kant en “In-a-Gadda-da-Vida” van Iron Butterfly liep ook naar de zeventien minuten, maar toch: heel frequent komt het niet voor. Bij BCUC, een band waarvan elke song live een mini theatervoorstelling is, ben ik, sinds vorige zomer, geneigd het verschijnsel normaal te noemen en, al versta ik, op de enkele flarden tekst na, die in het Engels gedebiteerd worden, geen jota van wat het zevental in het Zulu vertelt, ik laat me graag leiden door de ondertitel van de plaat, die het heeft over “music for the people by the people with the people”.

De aankleding blijft onveranderd slechts percussie en bas maken de dienst uit, naast de veelkleurige stemmen, die nu eens rappen, dan religieus aandoende lijntjes debiteren, en dan weer schroomloos schreeuwend uit de hoek komen. Nu eens waan je je op een dorpsfeest, dan weer in een of ander stamritueel, maar hoe dan ook word je onherroepelijk meegezogen in de sfeer die de band weet op te roepen en die je aar één optie laat: erin meegaan. Dat werd, in de x keer dat ik de plaat nu draaide, langzaam aan meer en meer vanzelfsprekend, zelfs in die mate, dat ik vandaag de plaat, zonder enige reserve, durf aanbevelen aan elkeen, die niet per se kiest voor het strofe-refreintje-strofe-refreintje concept.

Het kost je als luisteraar hoe langer hoe minder moeite om dit, met de ogen dicht, te ondergaan, als ware het de soundtrack bij een film, waarvan je zelf de beelden moet oproepen. Intrigerend van A tot Z en we beginnen zowaar al een beetje te hopen dat BCUC komende zomer opnieuw enkele van onze festivalpodia zal aandoen.

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label: Buda Musique
distr.: Xango

video