CARMEN LINARES - VERSO A VERSO

Een paar maanden geleden mocht ik het in deze kolommen nog hebben over “El Canto que no Cesa”, de eerbetoonplaat, die door een aantal Spaanse artiesten bijeengespeeld en gezongen werd naar aanleiding van de 75ste verjaardag van het overlijden van de al te jong gestorven schrijver en dichter Miuel Hernandez en vandaag is daar zowaar een onbedoeld tweede deel van een tweeluik rond deze herdenking. De indrukwekkende zangeres, die Carmen Linares is, bewerkte voor de gelegenheid tien teksten van Hernandez, of ze liet dat door anderen doen en zelf zingt ze die nieuwe liederen in, met begeleiding van het topkwartet bestaande uit Pablo Suárez (pinao), Salvador Guttiérrez (gitaar), Josemi Garzón (bas) en Karo Sampela (drums).

Carmen Linares, die zonder enige overdrijving één der vrouwenstemmen aller tijden mag genoemd worden, is algemeen gekend om haar expressieve, overtuigende manier van zingen: zet haar op een druk marktplein zonder enige vorm van versterking en binnen de kortste keren valt alles stil en doen de mensen nog maar één ding: luisteren naar die dwingende stem. Dat unieke instrument wendt ze hier dus aan om de poëzie en het belang van de dichter (nogmaals) in de verf te zetten en voor het nageslacht te bewaren -de mens heeft nu eenmaal een bepaalde aanleg tot vergeten- maakte Linares dus dit indrukwekkende opus; waarin ze niet alleen de poëzie van Hernandez weer tot leven brengt, maar tegelijk haar fantastische stem volledig ten dienste stelt van die teksten. De plaat heeft als ondertitel “Canta a Miguel Hernandez” meegekregen en ze is tegelijkertijd ook een eerbetoon aan Andalucia en Jaén geworden. Met de hulp van nog een paar gastzangers en -muzikanten, waaronder haar eigen zoon en dochter, levert Carmen Linares hier nog maar eens een drie-in-één topprestatie af: ze zet de flamenco in het zonnetje, brengt het werk van Hernandez opnieuw onder de aandacht en laat, met haast vanzelfsprekend gemak, horen waarom zijn nauwelijks haar gelijke kent als zangeres en vertolkster.

Natuurlijk: de teksten van Hernandez lenen zich tot toondichten, en even natuurlijk: het kader dat door de uitstekende muzikanten wordt uitgetekend laat de zangeres toe te schitteren, maar toch: wie haar nog niet kende, moest deze plaat maar eens gaan beluisteren. Begin bij opener “Para La Libertad”, spring dan naar “Casida del sediento”, waarop de Catalaanse zangeres Silvia Pérez Cruz een fijne duetrol opneemt en vervolg met “Compañero”, een nummer dat opgedragen wordt aan de grote Enrique Morente, die in de jaren zeventig van vorige eeuw de eerste was om de teksten van Hernandez van de vergetelheid te redden. De cirkel is op die manier weer een beetje rond en hopelijk komt u via deze prachtplaat alweer -of eindelijk- een stapje dichter bij de flamenco…

(Dani Heyvaert)

 


Artiest info
Website  
 

label: Salobre
distr.: Xango

video