GABACHO MAROC - TAWASSOL

 

“Gabacho” is de term, die Spanjaarden gebruiken om landgenoten van andere origine aan te duiden, zo’n beetje als men het in Vlaanderen over “Walenkoppen” heeft of in Frans-Vlaanderen over “Flamouks”. Die geuzennaam werd aangenomen door het Frans-Spaans-Marokkaanse collectief, dat in 2012 ontstond uit de ontmoeting van het Gabacho Connection-kwintet van drummer Vincent Thomas en drie Marokkaanse muzikanten uit El Jadida. De Fransen en Spanjaarden, die allemaal uit het conservatorium van San Sebastian stammen en voornamelijk met jazz à la Joe Zawinul bezig waren, leerden via hun Marokkaanse collega’s de gnawa kennen en samen evolueerden ze al gauw in de richting van wat Avishai Cohen doet en na enige tijd ging vooral het Orchestre National de Barbès als voorbeeld dienen.

Na een eerste plaat, in 2014, “Bissara”, waaruit door de Rough Guide-reeks de single “Moussaoui” geselecteerd werd voor hun “The Best Arabic Music You Never Heard”-volume, steeg de aanhang van de groep aanzienlijk en werd de agenda drukker en drukker bezet, wat er toe leidde dat een aantal muzikanten niet meestapeten in de reeks internationale festivalconcerten waarvoor de band uitgenodigd werd. De nodige vervangingen werden doorgevoerd en in 2016 zag de band, zoals die er vandaag uit ziet, het levenslicht. Deze “Tawassol” (de term betekent “verbinding” in het Arabisch) is de debuutplaat van de formatie in haar huidige vorm en een veel treffender titel kon men bezwaarlijk kiezen.

Immers, de verbindingen van wat het huidige achttal doet, met genres uit allerhande omgevingen, worden de luisteraar al gauw duidelijk: ze gaan van traditioneel Marokkaans over Afrojazz en trance naar elektro en reggae/dub en de ritmes, sferen, accenten en kleuren worden door het achttal heel fijn samengebracht, zonder dat de plaat op enig moment in een “formule” vervalt. Het uitgangspunt lijkt geweest te zijn: “OK, dit is wat er allemaal in onze rugzak zit, laten we van alles samen een soepje brouwen en we zien wel waar het schip strandt”. Nou, het schip strandt helemaal niet: de plaat bevat tien tracks, waarvan twee heel korte instrumentals en de acht “volwaardige” nummers, behoren tot het beste wat de wereldmuziek ons dezer dagen voortbracht, ook al omdat de band ruimte liet voor gastbijdragen van mensen als Jean-Philippe Rykiel -jawel, hij is de zoon van Sonya-, die we vooral kennen vanwege zijn samenwerkingen met Lama Gyurme op de track “Dara”, de Chileense Pascuala Ilabaca, van wie de plaat “Rey Loj” van een paar jaar geleden een plaatsje in onze persoonlijke eregalerij heeft, op hét prijsnummer van de plaat, “Desertum”, waarop ook de geweldige fluitist Ermanno Panta aantreedt en tenslotte de Bask Mikel Ducau, ooit samen met Fermin Muguruza deel van Negu Gorriak, die op”Btassem” fraaie dingen laat horen op zijn alboka, de kromme, schalmei-achtige instrument, dat zo typerend is voor de Baskische muziek.

Het is maar één van de vele bewijzen van het grensverleggende en vooral grensoverschrijdende van de aanpak van Gabacho Maroc: muzikanten vinden elkaar altijd en overal en hun gemeenschappelijke taal heeft weinig tot geen remmende of knellende spraakkunstregels. Dat noemen we “wereldmuziek”, zeker? Heerlijke plaat!

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : 10H10
distr.: Xango

video