MAURIZIO GERI - PERLE D’APPENNINO

Misschien is de naam van gitarist Maurizio Geri hier bij ons niet heel bekend, maar als dat zo is, valt het nauwelijks te verklaren. Immers, de man heeft er al een heus parcours opzitten in de Italiaanse muziek met wortels en in de swingjazz. Hij zat met de grote Riccardo Tesi in Banditaliana, begeleidde Catarina Bueno en leidde het Swingtet dat zijn naam draagt en waarmee hij diep in de manouche-swing duikt en dat trouwens een paar jaar geleden uitgebreid kwam demonstreren in het kader van de Djangofollies. Die man dus, is er nu met een heuse chansonplaat: hij baseerde zich op een aantal verhalen uit de orale traditie van de Appennijnen rond Pistoia en zette die op muziek. Tien stuks in totaal, die grijpen naar de belevenissen van de gewone man in een alledaags leven.

Opener “La Via Dei Canti” is al meteen een soort intentieverklaring: de mondelinge overlevering is belangrijk binnen de volksmuziek en daar wil ik, Maurizio Geri, graag wat aan doen, want de formule lijkt stilaan ouder te worden. Die opener wordt een klassiek chanson, compleet met inbreng van heerlijk snarenwerk van cellist Enrico Guerzoni, bekend van zijn werk met Bocelli, Patti Pravo, Trilok Gurtu en Eros Ramazzotti en van contrabassist Nicola Vernuccio -lid van het Swingtet- end rummer Luigi Biolcati, die ook al deel uitmaakt van Tesi’s Banditaliana, maar daarnaast twee jaar geleden een formidabele plaat onder eigen naam uitbracht, die “Da Spunda” heet en niet genoeg aanbevolen kan worden.

Voor “Koco” wordt naar de swing teruggegrepen en spelen klarinet en trombone een leidende rol. De klarinet is in handen van één van de rijzende sterren binnen de Italiaanse jazz, Nico Gori en de tromboneklanken komen van jazzman Paolo Campi, die ook in Nederland enige bekendheid geniet. Op “La Via del Ghiaccio”, een ode aan een dichtgevroren meer, draagt de accordeon van Tesi de melodie en ondersteunt ze de stem, terwijl in de tango “La Cumparsita di Vinicio” Swingtetkompaan Giacomo Tosti met zijn accordeon” heel Argentijnse sferen oproept.

Klassiek chanson alweer in “La Via delle Stelle”, met fijn klarinetwerk van Gabriele Mirabassi, die je ook in de kleine lettertjes bij Rabih Abou-Khalil kunt terugvinden, terwijl voor “Limerick” echt alles van stal gehaald wordt. Niet alleen is dit een ode aan de limerick, Geri toont zich ook een meester in het hanteren van deze dichtvorm, want de tekst, die meer gesproken dan gezongen wordt, tegen een funky achtergrond aan, is ook in die 9-9-5-5-9 vorm geschreven: heerlijk nummer; dat onwillekeurig aan Celentano doet denken. “La Via del Carbone” wordt een heuse familie-aangelegenheid, met de stemmen van Alessandro en Manuela Geri toegevoegd aan die van Maurizio en in “La Via del Ferro” gaat Geri de bluestoer op, met een glansrol voor de elektrische gitaar van Nick Becattini, de bluesman bij uitstek van de regio Pistoia.

Bij “”Pipa” wordt het weer swingen, maar dan in de richting, die Paolo Conte ooit wel eens insloeg en afsluiter “La Via del Castagno” is een waardige, folky afsluiter van een bijzonder gevarieerde plaat van een heerlijke woordenspeler-zanger-muzikant, die mij telkens weer aan de betreurde Dirk Van Esbroeck doet denken en die u dringend maar eens moest gaan ontdekken !

(Dani Heyvaert)


Artiest info
Website  
 

label : Visage Music
distr.: Xango

video